Άρθρο του Μάκη Κανάκη
Μηδέν από μηδέν... μηδέν! Για πολλοστή φορά φέτος είδαμε το ίδιο έργο σε επανάληψη. Και κανείς δεν μπορεί να πει με ακρίβεια το τι φταίει επιτέλους. Κατά την προσωπική μου άποψη, φταίνε πολλά και πολλοί. Μια ομάδα που στα εντός των συνόρων παιχνίδια δείχνει να μην έχει πλάνο. Και νιώθω ότι σε κάθε παιχνίδι κρύβουμε το προβλήμα κάτω από το χαλάκι. Μηδέν δημιουργία, μηδέν αυτοματισμοί και παίκτες που φοβούνται (ίσως δεν μπορούν) να πάρουν μια πρωτοβουλία και να κάνουν μια κάθετη, μια μπούκα, ένα σουτ και ας πάει έξω.
Ο Μεντιλίμπαρ δείχνει να μην δέχεται ότι έχει ευθύνες και το απέδειξε χθές με την δήλωση του περί ξένων παιχτών. Δεν τα «παίζει» τα παιχνίδια ακόμα και όταν στραβώσουν, πάει με αυτό που έχει εξ αρχής. Και φτάνουν στο 85´ για να κάνει άπλα σπασμωδικές κινήσεις πανικού. Όσο για τους παίχτες; Η διαφορά της ομάδας με πέρυσι κατά την γνώμη μου, είναι η δουλειά που έκανε ο Μπάμπης Κωστούλας και σε πολλά παιχνίδια ο Ρόμαν Γιάρεμτσουκ. Γέμιζαν το κενό ανάμεσα στο κέντρο και την επίθεση. Αυτό που μοιάζει τώρα ΧΑΟΣ!
Η πιο λανθασμένη κίνηση, θεωρώ πως είναι ο Ταρέμι. Πολύ καλός παίκτης αλλά όχι για αυτό που τον βάζει ο προπονητής να κάνει. Το αποτέλεσμα ήταν να χαθεί ο Γιάρεμτσουκ και να έρθει στη θέση του ένας άλλος, ο Κλέιτον, που δείχνει να μη μπορεί. Επίσης τεράστιο πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει στον Ολυμπιακό ένας χάφ «Μπαλάτος» με εκτελέσεις και πρωτοβουλίες. Ο μόνος που το έχει λίγο είναι ο Γιαζιτσί και αυτός παίζει λίγο και ποτέ εκεί που πονάει η ομάδα. Στο δια ταύτα λοιπόν...
Για να γυρίσει το κλίμα και να παρθεί αυτό το πρωτάθλημα πρέπει να βγούνε μπροστά οι 4-5 που μπορούν. Ελ καμπί, Ποντένσε, Τσικίνιο, Ροντινεϊ, Μάρτινς και το καλοκαίρι να ξαναφτιαχτεί ο Ολυμπιακός με τα σωστά υλικά, με τον Μεντιλίμπαρ ή χωρίς...
