Δεν θα στο πω γλυκά. Δεν θα χαϊδέψω τα αυτιά σου. Αυτό που είδαμε εχθές στο Ολυμπιακός – ΑΕΛ δεν ήταν απλά μια «γκέλα». Ήταν ένα καμπανάκι που χτυπάει εδώ και καιρό… και κάποιοι κάνουν πως δεν το ακούν. Ο Ολυμπιακός έμεινε στο 0-0. Με 35 τελικές. Με δοκάρι. Με κατοχή. Με τα πάντα. Και με τίποτα. Γιατί στο τέλος της ημέρας, το ποδόσφαιρο δεν είναι στατιστικά. Είναι γκολ. Και όταν δεν σκοράρεις, ό,τι κι αν κάνεις είναι άχρηστο.
Ο Θοδωρής Βενετικίδης έκανε το ματς της ζωής του. Μπράβο του. Αλλά αλήθεια τώρα; Θα κρυφτούμε πίσω από αυτό; Δηλαδή κάθε φορά που ένας τερματοφύλακας κάνει καλή εμφάνιση ή κάποιος άλλος που πέφτει κάθε 5 λεπτά κάτω για να κάνει καθυστερήσεις (βλ. Κηφισιά), ο Ολυμπιακός θα μένει στο μηδέν; Η αλήθεια είναι πιο άβολη. Ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ έχει φτιάξει μια ομάδα που φτάνει… αλλά δεν τελειώνει. Μια ομάδα που δεν πατάει εύκολα περιοχή και δεν δαγκώνει. Μια ομάδα που ζει και πεθαίνει με έναν άνθρωπο: τον Αγιούμπ Ελ Κααμπί.
Και εδώ αρχίζει το πρόβλημα. Γιατί όταν χτίζεις όλη την επιθετική σου λειτουργία πάνω σε έναν παίκτη, δεν κάνεις ομάδα. Κάνεις... εξάρτηση. Και η εξάρτηση, στο ποδόσφαιρο, πληρώνεται. Πάντα! Ο Ολυμπιακός είχε xGoals 2.60 και δεν έβαλε γκολ. Αυτό δεν είναι ατυχία. Είναι ανικανότητα στην τελική προσπάθεια. Είναι έλλειψη καθαρού μυαλού. Είναι παίκτες που φτάνουν στο “σημείο μηδέν” και… πανικοβάλλονται. Και όσο περνούσε η ώρα, το γήπεδο βάραινε. Οι αποφάσεις γίνονταν βιαστικές. Οι επιλογές λάθος. Στο τέλος βλέπαμε να βγάζει σέντρες ο Μπιανκόν. Απίθανα πράγματα! Και η ΑΕΛ; Καθόταν, περίμενε και έβλεπε έναν “μεγάλο” να μην ξέρει τι να κάνει την υπεροχή του.
Αυτό πονάει περισσότερο από το αποτέλεσμα. Γιατί δεν είναι η πρώτη φορά. Δεν είναι καν η δεύτερη. Είναι μια επαναλαμβανόμενη ιστορία που κάποιοι συνεχίζουν να βαφτίζουν “κακή μέρα”. Δεν είναι κακή μέρα. Είναι μοτίβο. Είναι άπειρα χαμένα πρώτα ημίχρονα. Από το καλοκαίρι λέγαμε ότι όλες οι ομάδες θα παίζουν "πούλμαν" όταν θα έρχονται στο Καραϊσκάκης. Είναι δυνατόν να το βλέπουμε μόνο εμείς και κανένας άλλος; Είναι δυνατόν, σε κάθε αγώνα να γίνονται πάνω από 40 σέντρες και καθόλου παιχνίδι από τον άξονα; Η απάντηση είναι ξεκάθαρη. Δεν μπορεί να γίνει παιχνίδι από τον άξονα διότι δεν υπάρχουν οι κατάλληλοι παίκτες.
Και πάμε στο πιο δύσκολο. Ο κόσμος αποδοκίμασε. Λογικό. Ο κόσμος του Ολυμπιακού δεν μεγάλωσε για να βλέπει 0-0 στο Καραϊσκάκης με τέτοιες εμφανίσεις. Έμαθε να τελειώνει τα ματς. Να “καθαρίζει”. Να μην συζητάει. Αλλά το πιο επικίνδυνο δεν είναι η ισοπαλία. Είναι ότι αρχίζει να φαίνεται φυσιολογική αυτή η κατάσταση. Ο Ολυμπιακός μπαίνει στα playoffs στο -2 από την ΑΕΚ. Δεν είναι καταστροφή. Είναι όμως χαμένη ευκαιρία. Και αυτές, στο τέλος, κάνουν τη διαφορά. Γιατί το πρωτάθλημα δεν το παίρνει αυτός που παίζει καλύτερα. Το παίρνει αυτός που δεν συγχωρεί. Και αυτή τη στιγμή, ο Ολυμπιακός… συγχωρεί πάρα πολλά.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, υπάρχει και κάτι ακόμα που δεν λέγεται εύκολα αλλά φαίνεται ξεκάθαρα στο γήπεδο: Η έλλειψη προσωπικότητας στις κρίσιμες στιγμές. Ποιος πήρε την ευθύνη σε σημαντικές στιγμές του αγώνα; Ποιος ζήτησε τη μπάλα όταν αυτή “έκαιγε”; Ποιος είπε «δώστε μου την, θα το τελειώσω»; Κανείς. Ο Ντάνιελ Ποντένσε προσπάθησε κάπως αλλά... Είχε το δοκάρι, προσπάθησε να έχει τις εμπνεύσεις αλλά είναι ξεκάθαρο πως είναι ανέτοιμος. Το ποδόσφαιρο δεν είναι στιγμές. Είναι διάρκεια. Και όταν η διάρκεια λείπει, η έμπνευση μοιάζει απλά με μια χαμένη ευκαιρία. Ο Ολυμπιακός είχε φάσεις με τον Ταρέμι, τον Κλέιτον, είχε κινήσεις, είχε ανάπτυξη, αλλά μετά το 65' - 70'. Πριν από αυτό το χρονικό σημείο το απόλυτο μηδέν. Λες και για τους παίκτες το ματς ξεκίνησε στο 65' όπως μου είπε εχθές ο φίλος μου ο Σταύρος. Αστεία πράγματα, θλιβερές καταστάσεις.
Οι αντίπαλοι, εδώ και καιρό, ξέρουν. Κλείνουν, περιμένουν και στο τέλος… δικαιώνονται. Το πιο ανησυχητικό όμως; Δεν υπάρχει η αίσθηση του επείγοντος. Δεν υπάρχει εκείνη η “τρέλα” που σε κάνει να σπάσεις μια άμυνα με το ζόρι. Και αν αυτό δεν αλλάξει άμεσα, τα playoffs δεν θα είναι ευκαιρία αντεπίθεσης. Θα είναι απλώς η συνέχεια ενός προβλήματος που όλοι βλέπουν… αλλά κανείς δεν λύνει.
Υ.Γ. 1 Μπράβο στον κόσμο για το sold out.
Υ.Γ. 2 Το Καραϊσκάκης δεν γκρίνιαξε για το αποτέλεσμα. Γκρίνιαξε γιατί βλέπει να γίνονται τα ίδια και τα ίδια λάθη.
Υ.Γ. 3 Αν αυτή η εικόνα συνεχιστεί, τα playoffs δεν θα είναι μάχη τίτλου… θα είναι τεστ αντοχής νεύρων.
Υ.Γ. 4 Στο τέλος της σεζόν δεν θα θυμάται κανείς τα xGoals. Θα θυμούνται όλοι τα χαμένα “πρέπει”. Και αυτά κοστίζουν τίτλους.
Υ.Γ. 5 Κακός ο Βεργέτης! Ε και; Καμία δικαιολογία δεν υπάρχει. Οι μεγάλες ομάδες κερδίζουν και τους διαιτητές.
Υ.Γ. 6 Καημό το έχω να δω τον Γιαζίτζι στο 10 και τον Τσικίνιο στο 8.
