Υπάρχει ένας φόβος που σπάνια λέγεται δυνατά. Δεν είναι ο φόβος της μοναξιάς ούτε της απόρριψης. Είναι ο φόβος ότι κάποια μέρα ο άνθρωπος που μας κοιτούσε με λαχτάρα θα μας κοιτάζει όπως κοιτάζει όλους τους άλλους. Χωρίς σπίθα. Χωρίς προσμονή. Χωρίς εκείνη τη μικρή αλλαγή στο βλέμμα που μας έκανε να νιώθουμε ξεχωριστοί.
Η ανθρώπινη φύση έχει ανάγκη να αισθάνεται επιθυμητή. Όχι μόνο στην αρχή μιας σχέσης, αλλά και χρόνια αργότερα. Όταν ο πόθος αρχίζει να αντικαθίσταται από τη συνήθεια, πολλοί άνθρωποι δεν φοβούνται ότι χάθηκε το σεξ. Φοβούνται ότι χάθηκε η αίσθηση πως κάποιος εξακολουθεί να τους κοιτά με τον ίδιο ενθουσιασμό.
Ο Esther Perel έχει επισημάνει ότι στις μακροχρόνιες σχέσεις η πρόκληση δεν είναι μόνο να διατηρηθεί η αγάπη, αλλά και η ερωτική επιθυμία. Τα δύο δεν είναι ταυτόσημα. Μπορεί να αγαπάς βαθιά κάποιον και ταυτόχρονα να χρειάζεται συνειδητή προσπάθεια για να παραμείνει ζωντανός ο ερωτισμός.
Γι' αυτό ένα αυθόρμητο κομπλιμέντο, ένα βλέμμα γεμάτο θαυμασμό ή μια απρόσμενη αγκαλιά μπορούν να έχουν τεράστια σημασία. Δεν αλλάζουν μόνο τη διάθεση. Υπενθυμίζουν στον άλλον ότι εξακολουθεί να είναι επιθυμητός και όχι απλώς δεδομένος.
Ίσως τελικά ο μεγαλύτερος φόβος του ανθρώπου να μην είναι ότι θα πάψει να αγαπιέται. Είναι ότι θα πάψει να ποθείται.
