Σχεδόν κάθε άνθρωπος έχει, κάποια στιγμή στη ζωή του, έναν «μυστικό άνθρωπο». Κάποιον που δεν υπήρξε ποτέ σχέση, ίσως ούτε καν φλερτ. Μπορεί να ήταν ένας συνάδελφος, μια παλιά γνωριμία, ένας άγνωστος που συναντούσε συχνά ή κάποιος που πέρασε φευγαλέα από τη ζωή του. Δεν έγινε ποτέ τίποτα μεταξύ τους, όμως για κάποιον ανεξήγητο λόγο έμεινε μέσα στο μυαλό του.
Η ανθρώπινη φύση δεν κρατά μόνο αναμνήσεις. Κρατά και πιθανότητες. Εκείνες τις ιστορίες που δεν ξεκίνησαν ποτέ, αλλά θα μπορούσαν να είχαν ξεκινήσει. Και επειδή δεν δοκιμάστηκαν στην πραγματικότητα, παραμένουν σχεδόν άθικτες από τις απογοητεύσεις που συνοδεύουν τις πραγματικές σχέσεις.
Ο Carl Jung υποστήριζε ότι οι άνθρωποι συχνά προβάλλουν στους άλλους επιθυμίες και προσδοκίες που ανήκουν στον δικό τους ψυχικό κόσμο. Ο «μυστικός άνθρωπος» γίνεται έτσι ένας καμβάς πάνω στον οποίο ζωγραφίζουμε όσα θα θέλαμε να ζήσουμε.
Αυτό δεν σημαίνει ότι θέλουμε πραγματικά να είμαστε μαζί του. Πολλές φορές δεν γνωρίζουμε καν αν θα ταιριάζαμε. Αυτό που μας κρατά είναι η ιστορία που δεν δοκιμάστηκε ποτέ. Μια ιστορία χωρίς καβγάδες, χωρίς απογοητεύσεις, χωρίς καθημερινότητα. Μια ιστορία που υπάρχει μόνο μέσα στη φαντασία.
Ίσως γι' αυτό κάποιοι άνθρωποι δεν φεύγουν ποτέ πραγματικά από τη μνήμη μας. Όχι επειδή τους αγαπήσαμε περισσότερο από όλους τους άλλους, αλλά επειδή δεν μάθαμε ποτέ ποιοι θα μπορούσαν να είχαν γίνει στη ζωή μας. Και μερικές φορές, το ανεκπλήρωτο έχει μεγαλύτερη διάρκεια από την ίδια την πραγματικότητα.
