Ο άνθρωπος θέλει τον έρωτα, αλλά θέλει και να τον ελέγχει. Θέλει να παραδίνεται, αλλά όχι να χάνει το τιμόνι. Αυτή η αντίφαση είναι από τα πιο σταθερά μοτίβα της ανθρώπινης φύσης. Γιατί η αγάπη από μόνη της είναι ασταθής, απρόβλεπτη και συχνά δεν υπακούει σε κανόνες.
Στην αρχή μιας σχέσης, ο έλεγχος μοιάζει να υπάρχει. Υπάρχουν μηνύματα, απαντήσεις, ρυθμός. Αλλά όσο η επιθυμία μεγαλώνει, τόσο περισσότερο ο έλεγχος φεύγει. Δεν ξέρεις πότε θα σε σκεφτεί ο άλλος, πώς θα νιώσει, τι θα αλλάξει μέσα του. Και αυτό το «κενό» είναι που δημιουργεί ένταση.
Ο άνθρωπος δυσκολεύεται να αντέξει την αβεβαιότητα. Γι’ αυτό προσπαθεί να τη μετατρέψει σε σενάρια. Αναλύει λέξεις, καθυστερήσεις, βλέμματα. Δεν είναι πάντα ανασφάλεια· είναι ανάγκη για νοητική τάξη μέσα σε κάτι που δεν έχει τάξη.
Ο Jean Piaget είχε δείξει ότι ο ανθρώπινος νους προσπαθεί συνεχώς να οργανώνει την πραγματικότητα σε σχήματα κατανόησης. Στον έρωτα, όμως, αυτά τα σχήματα συχνά καταρρέουν, γιατί ο άλλος δεν είναι πρόβλεψη. Είναι μεταβλητός.
Και όσο λιγότερο ελέγχεις, τόσο περισσότερο νιώθεις ότι εκτίθεσαι. Για αυτό και πολλές φορές ο άνθρωπος δεν φοβάται τόσο τον έρωτα, όσο την απώλεια ελέγχου μέσα σε αυτόν. Γιατί όταν δεν ελέγχεις, δεν μπορείς να προστατευτείς πλήρως.
Ο Erich Fromm είχε γράψει ότι η αληθινή αγάπη απαιτεί θάρρος, γιατί σημαίνει αποδοχή του ρίσκου της απώλειας. Όμως ο άνθρωπος συχνά προτιμά έναν έρωτα που ελέγχεται παρά έναν που τον ξεπερνά.
Κι έτσι δημιουργείται ένα παράξενο παιχνίδι: θέλουμε να μας παρασύρει κάποιος, αλλά μόνο μέχρι το σημείο που δεν χάνουμε τον εαυτό μας. Θέλουμε ένταση, αλλά όχι χάος. Θέλουμε παράδοση, αλλά με όρους.
Ίσως όμως η πιο ειλικρινής στιγμή του έρωτα να είναι ακριβώς αυτή που σταματάς να τον ελέγχεις. Και εκεί, για λίγο, φαίνεται ποιος είσαι πραγματικά όταν δεν κρατάς τίποτα.
