Ο άνθρωπος αγαπά τη σταθερότητα, αλλά ποθεί τη διέγερση. Αυτή η αντίφαση βρίσκεται στην καρδιά πολλών ερωτικών συγκρούσεων. Μπορεί κάποιος να αγαπά ειλικρινά τον σύντροφό του, να εκτιμά τη σχέση του και παρ' όλα αυτά να νιώσει έντονη έλξη για έναν τρίτο άνθρωπο. Η επιθυμία δεν λειτουργεί πάντα με τους ίδιους κανόνες που λειτουργεί η αγάπη.
Η απιστία συχνά παρουσιάζεται ως έλλειψη συναισθήματος ή ηθικό ελάττωμα. Στην πραγματικότητα, τα κίνητρα είναι πολύ πιο σύνθετα. Για κάποιους είναι αναζήτηση επιβεβαίωσης. Για άλλους είναι ανάγκη διαφυγής από τη ρουτίνα. Για άλλους πάλι είναι η επιθυμία να ξαναδούν μια ξεχασμένη πλευρά του εαυτού τους.
Το πιο επικίνδυνο στοιχείο δεν είναι ο τρίτος άνθρωπος. Είναι η αίσθηση της ανανέωσης. Ξαφνικά εμφανίζεται κάποιος που δεν γνωρίζει τις αδυναμίες σου, τις συνήθειές σου, τις αποτυχίες σου. Σε βλέπει με φρέσκα μάτια. Και μέσα από το δικό του βλέμμα αρχίζεις να βλέπεις κι εσύ μια πιο συναρπαστική εκδοχή του εαυτού σου.
Ο Esther Perel έχει υποστηρίξει ότι πολλές εξωσυζυγικές σχέσεις δεν γίνονται επειδή κάποιος ψάχνει άλλον σύντροφο, αλλά επειδή ψάχνει μια άλλη εκδοχή του εαυτού του. Μια εκδοχή πιο ελεύθερη, πιο επιθυμητή, πιο ζωντανή.
Η ανθρώπινη φύση έχει μια ιδιαίτερη αδυναμία στη μυστικότητα. Όταν κάτι πρέπει να μείνει κρυφό, αποκτά μεγαλύτερη ένταση. Η αναμονή, ο φόβος της αποκάλυψης, το αίσθημα ότι συμβαίνει κάτι απαγορευμένο αυξάνουν τη συναισθηματική φόρτιση. Ο εγκέφαλος δεν ερωτεύεται μόνο τον άνθρωπο. Ερωτεύεται και την ιστορία που χτίζεται γύρω του.
Κι όμως, πολλές φορές αυτό που φαίνεται σαν μεγάλος έρωτας δεν είναι παρά μια έκρηξη ντοπαμίνης. Η καθημερινότητα απουσιάζει. Οι λογαριασμοί, οι υποχρεώσεις, οι δυσκολίες δεν υπάρχουν. Υπάρχει μόνο η πιο ελκυστική εκδοχή της πραγματικότητας. Γι' αυτό και αρκετές παράνομες σχέσεις χάνουν τη μαγεία τους όταν βγουν στο φως.
Ο Helen Fisher έχει επισημάνει ότι τα νευροχημικά συστήματα του πόθου, του ρομαντικού έρωτα και της συναισθηματικής προσκόλλησης είναι διαφορετικά και μπορούν να λειτουργούν ταυτόχρονα. Αυτό εξηγεί γιατί η ανθρώπινη συμπεριφορά γύρω από την απιστία είναι συχνά τόσο αντιφατική.
Ίσως τελικά η πιο δύσκολη αλήθεια να είναι ότι ο άνθρωπος δεν παλεύει μόνο με το τι θέλει. Παλεύει και με το πόσο εύκολα μπορεί να παρασυρθεί από αυτό που δεν περίμενε να θελήσει. Και πολλές φορές, ο πιο επικίνδυνος πειρασμός δεν είναι ένας άλλος άνθρωπος. Είναι η αίσθηση ότι ξαναζείς κάτι που νόμιζες πως είχε χαθεί μέσα σου.
