Ο άνθρωπος έχει μια παράξενη αδυναμία σε αυτούς που δεν μπορεί να αποκτήσει εύκολα. Δεν είναι απαραίτητα πιο όμορφοι, πιο έξυπνοι ή πιο κατάλληλοι. Είναι απλώς μακριά. Και αυτή η απόσταση είναι αρκετή για να ανάψει μια φωτιά που πολλές φορές δεν θα είχε υπάρξει αν όλα ήταν εύκολα.
Η ανθρώπινη φύση δεν λειτουργεί πάντα με τη λογική. Λειτουργεί με την ένταση. Όταν κάποιος είναι διαθέσιμος, η επιθυμία ηρεμεί. Όταν όμως υπάρχει εμπόδιο, κάτι μέσα μας ξυπνά. Δεν θέλουμε μόνο τον άνθρωπο. Θέλουμε να κατακτήσουμε το αίσθημα ότι τα καταφέραμε. Ότι μας διάλεξε. Ότι ξεχωρίσαμε.
Ο Robert Cialdini είχε περιγράψει τη δύναμη της σπανιότητας. Ό,τι είναι δύσκολο να αποκτηθεί, αποκτά μεγαλύτερη αξία στα μάτια μας. Στον έρωτα αυτό μεταφράζεται σε ατελείωτες σκέψεις, σε προσμονή, σε μια σχεδόν εμμονική ανάγκη να κερδίσουμε την προσοχή του άλλου.
Και κάπου εκεί αρχίζει η σύγχυση. Γιατί πολλές φορές δεν ποθούμε πραγματικά τον άνθρωπο. Ποθούμε την αίσθηση της νίκης. Την ανακούφιση που φανταζόμαστε ότι θα έρθει όταν μας θελήσει κι εκείνος. Και όταν αυτό συμβεί, η ένταση συχνά πέφτει. Γιατί αυτό που μας κρατούσε ζωντανούς δεν ήταν η σύνδεση, αλλά το κυνήγι.
Ίσως γι' αυτό μερικοί άνθρωποι μοιάζουν ακαταμάχητοι όσο είναι μακριά. Και ξαφνικά γίνονται συνηθισμένοι όταν έρθουν κοντά.
