Ο άνθρωπος δεν ερωτεύεται πάντα μέσα από τις λέξεις. Πολλές φορές όλα αρχίζουν με κάτι πολύ πιο απλό. Ένα βλέμμα που κράτησε λίγο παραπάνω. Μια μικρή αμηχανία. Ένα χαμόγελο που άφησε μια υπόσχεση χωρίς να πει τίποτα.
Υπάρχει κάτι σχεδόν πρωτόγονο στο βλέμμα. Πριν τις εφαρμογές, πριν τα μηνύματα, πριν τις εξηγήσεις, οι άνθρωποι διάβαζαν την επιθυμία στα μάτια. Και ο εγκέφαλος εξακολουθεί να αντιδρά με τον ίδιο τρόπο. Ένα βλέμμα που κρύβει ενδιαφέρον μπορεί να δημιουργήσει περισσότερη ένταση από εκατό λέξεις.
Ο Helen Fisher έχει αναφέρει ότι η ερωτική έλξη ενεργοποιεί συστήματα του εγκεφάλου που σχετίζονται με την ανταμοιβή και την προσμονή. Και πολλές φορές η προσμονή είναι πιο ισχυρή από την ίδια την εμπειρία.
Γι' αυτό και μερικές από τις πιο επικίνδυνες ιστορίες δεν ξεκινούν με φιλιά ή εξομολογήσεις. Ξεκινούν με μια αίσθηση. Με την υποψία ότι ο άλλος σε κοιτά διαφορετικά. Και από εκεί και πέρα, η φαντασία κάνει τα υπόλοιπα.
Ένα βλέμμα γίνεται σκέψη. Η σκέψη γίνεται προσμονή. Η προσμονή γίνεται επιθυμία. Και η επιθυμία αρχίζει να ντύνει με νόημα κάθε μικρή λεπτομέρεια. Ένα άγγιγμα στο χέρι, μια τυχαία συνάντηση, ένα μήνυμα χωρίς ιδιαίτερο περιεχόμενο αποκτούν δυσανάλογη σημασία.
Ίσως γι' αυτό ο άνθρωπος φοβάται τόσο τα βλέμματα που κρατούν λίγο παραπάνω. Γιατί βαθιά μέσα του γνωρίζει ότι οι μεγάλες ιστορίες σπάνια ξεκινούν με θόρυβο.
Συνήθως ξεκινούν σιωπηλά. Και όταν το καταλάβεις, είναι ήδη αργά.
