Υπάρχει μια σκέψη που επισκέπτεται σχεδόν κάθε άνθρωπο κάποια στιγμή στη ζωή του. Συνήθως αργά το βράδυ, όταν όλα ησυχάζουν. Είναι η σκέψη της δεύτερης ζωής. Του άλλου δρόμου. Του ανθρώπου που δεν πλησιάσαμε ποτέ. Της σχέσης που φοβηθήκαμε. Της πόλης στην οποία δεν μετακομίσαμε. Της δουλειάς που δεν τολμήσαμε να αλλάξουμε.
Η ανθρώπινη φύση δεν αρκείται εύκολα σε μία πραγματικότητα. Ακόμα κι όταν είμαστε ευτυχισμένοι, ένα μέρος του μυαλού συνεχίζει να δημιουργεί εναλλακτικές ζωές. Όχι γιατί είμαστε αχάριστοι, αλλά γιατί ο εγκέφαλος είναι φτιαγμένος να φαντάζεται δυνατότητες. Να αναρωτιέται τι θα είχε συμβεί αν μία απόφαση είχε παρθεί διαφορετικά.
Ο Daniel Kahneman είχε περιγράψει αυτή την τάση ως μέρος της ανθρώπινης σκέψης. Οι άνθρωποι δεν ζουν μόνο αυτό που συμβαίνει. Ζουν και αυτό που θα μπορούσε να είχε συμβεί. Και πολλές φορές, η φανταστική εκδοχή του παρελθόντος μοιάζει πιο όμορφη από την πραγματική.
Γι' αυτό και κάποιοι άνθρωποι στοιχειώνουν τη μνήμη μας χωρίς να υπήρξαν ποτέ πραγματικά δικοί μας. Δεν μας λείπουν απαραίτητα οι ίδιοι. Μας λείπει η ζωή που φανταστήκαμε ότι ίσως θα είχαμε μαζί τους. Μας λείπει ο εαυτός που ίσως να είχαμε γίνει.
Η ανθρώπινη φύση έχει μια αδυναμία στις ανεκπλήρωτες πιθανότητες. Γιατί η πραγματικότητα έχει ελαττώματα, λογαριασμούς, ρουτίνα και απογοητεύσεις. Η φαντασία όμως έχει μόνο υποσχέσεις. Δεν χρειάζεται ποτέ να αποδείξει τίποτα.
Ο Carl Jung πίστευε ότι μέσα σε κάθε άνθρωπο ζουν και οι ζωές που δεν έζησε ποτέ. Επιθυμίες που έμειναν ανεκπλήρωτες, επιλογές που δεν έγιναν και εκδοχές του εαυτού που δεν εμφανίστηκαν ποτέ.
Ίσως γι' αυτό μερικές φορές δεν κοιτάμε πίσω επειδή θέλουμε να επιστρέψουμε. Κοιτάμε πίσω επειδή θέλουμε να συναντήσουμε εκείνον τον άνθρωπο που θα μπορούσαμε να είχαμε γίνει.
Και ίσως η πιο γλυκιά αλλά και πιο βασανιστική ερώτηση της ανθρώπινης φύσης να είναι μία:
«Πώς θα ήταν η ζωή μου αν εκείνη τη μέρα είχα πει ναι;»
