Υπάρχουν στιγμές που ο χρόνος δεν καταφέρνει να σβήσει. Το πρώτο φιλί είναι μία από αυτές. Μπορεί να πέρασαν δεκαετίες, να άλλαξαν άνθρωποι, πόλεις και ζωές, όμως εκείνη η πρώτη φορά παραμένει ζωντανή. Όχι επειδή ήταν η πιο τέλεια, αλλά επειδή ήταν η πρώτη που ο εγκέφαλος συνέδεσε την επιθυμία με την εμπειρία.
Η ανθρώπινη φύση θυμάται έντονα ό,τι συμβαίνει για πρώτη φορά. Το πρώτο φιλί, ο πρώτος έρωτας, η πρώτη απόρριψη αφήνουν ισχυρό αποτύπωμα στη μνήμη, επειδή συνοδεύονται από έντονη συναισθηματική φόρτιση. Δεν θυμόμαστε μόνο το άγγιγμα. Θυμόμαστε τον χτύπο της καρδιάς, την αμηχανία, την αναμονή, τον φόβο μήπως κάτι πάει στραβά.
Ο Daniel Kahneman έχει εξηγήσει ότι οι άνθρωποι αποθηκεύουν πιο έντονα εμπειρίες με μεγάλη συναισθηματική ένταση. Οι πρώτες εμπειρίες αποκτούν έτσι μια δυσανάλογη σημασία σε σχέση με όσα ακολουθούν.
Γι' αυτό και αρκετές φορές δεν νοσταλγούμε το πρόσωπο εκείνου του πρώτου φιλιού. Νοσταλγούμε τον άνθρωπο που ήμασταν τότε. Την αθωότητα, την άγνοια, την αίσθηση ότι όλα ήταν καινούργια και τίποτα δεν είχε ακόμα χαθεί.
Η ζωή μπορεί να μας χαρίσει πιο ώριμους έρωτες, πιο δυνατές σχέσεις και βαθύτερη αγάπη. Όμως το πρώτο φιλί θα παραμένει πάντα το σημείο όπου η ανθρώπινη φύση κατάλαβε για πρώτη φορά ότι ένα άγγιγμα μπορεί να αλλάξει ολόκληρο τον κόσμο.
