Υπάρχουν νύχτες που το μυαλό δεν ασχολείται με τη ζωή που έχουμε, αλλά με εκείνες που θα μπορούσαμε να είχαμε ζήσει.
Πώς θα ήταν άραγε αν είχαμε επιλέξει άλλη πόλη; Άλλη δουλειά; Άλλον άνθρωπο; Αν είχαμε φύγει στο εξωτερικό όταν παρουσιάστηκε η ευκαιρία; Αν είχαμε πει εκείνο το «ναι» που τελικά έγινε «όχι»;
Δεν πρόκειται για μετάνοια. Είναι περισσότερο μια ανθρώπινη περιέργεια. Μια προσπάθεια να δούμε τις διαδρομές που άνοιξαν μπροστά μας αλλά δεν περπατήσαμε ποτέ.
Το μυαλό αρχίζει να χτίζει ολόκληρες ζωές. Φαντάζεται σπίτια που δεν κατοικήσαμε, φίλους που δεν γνωρίσαμε, δουλειές που δεν κάναμε ποτέ, στιγμές που δεν υπήρξαν. Για λίγα λεπτά, όλα αυτά μοιάζουν σχεδόν αληθινά.
Ίσως αυτό να συμβαίνει γιατί κάθε επιλογή που κάνουμε δεν μας οδηγεί μόνο κάπου. Ταυτόχρονα μας απομακρύνει από δεκάδες άλλες πιθανότητες. Και όσο μεγαλώνουμε, τόσο πιο εύκολα συνειδητοποιούμε ότι δεν μπορούμε να ζήσουμε όλες τις εκδοχές του εαυτού μας.
Η νύχτα όμως δεν ζητά να επιστρέψουμε πίσω. Μας αφήνει απλώς να κοιτάξουμε για λίγο εκείνους τους δρόμους που δεν ακολουθήσαμε. Όχι για να τους νοσταλγήσουμε, αλλά για να θυμηθούμε ότι η ζωή δεν είναι μόνο όσα έγιναν. Είναι και όλα εκείνα που θα μπορούσαν να είχαν γίνει.
