Υπάρχουν σκέψεις που εμφανίζονται σχεδόν αποκλειστικά όταν πέφτει η νύχτα. Δεν αφορούν τη δουλειά, τα χρήματα ή το πρόγραμμα της επόμενης ημέρας. Είναι ερωτήσεις που δεν περιμένουν πραγματικά απάντηση.
«Άραγε υπάρχει η σωστή στιγμή για όλα;»
«Πόσο διαφορετικός θα ήμουν αν είχα μεγαλώσει αλλού;»
«Πόσοι άνθρωποι πέρασαν από τη ζωή μου χωρίς να καταλάβω ποτέ πόσο σημαντικοί ήταν;»
«Μήπως κάπου αυτή τη στιγμή κάποιος σκέφτεται εμένα όπως σκέφτομαι εγώ κάποιον άλλον;»
Το παράξενο είναι ότι δεν προσπαθούμε να λύσουμε αυτά τα ερωτήματα. Τα αφήνουμε να υπάρχουν. Το μυαλό τα περιεργάζεται για λίγο και ύστερα περνά στο επόμενο.
Ίσως επειδή ορισμένες ερωτήσεις έχουν αξία όχι λόγω της απάντησής τους, αλλά επειδή μας κάνουν να σταματήσουμε για λίγο τον ρυθμό της καθημερινότητας.
Την ημέρα κυνηγάμε λύσεις. Το βράδυ κυνηγάμε νοήματα.
Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη διαφορά. Το φως της ημέρας μας μαθαίνει να λειτουργούμε. Το σκοτάδι της νύχτας μάς θυμίζει να αναρωτιόμαστε.
