Υπάρχουν συζητήσεις που τελειώνουν τη στιγμή που απομακρυνόμαστε από τον άλλον. Και υπάρχουν συζητήσεις που συνεχίζονται για ώρες, μέρες ή ακόμα και χρόνια μέσα στο μυαλό μας.
Δεν είναι επειδή ειπώθηκαν πολλά. Συνήθως συμβαίνει το αντίθετο.
Μας απασχολούν περισσότερο οι λέξεις που κρατήσαμε μέσα μας.
Εκείνο το «ευχαριστώ» που δεν προλάβαμε να πούμε. Εκείνη η συγγνώμη που θεωρήσαμε ότι μπορούσε να περιμένει. Η εξήγηση που δεν δώσαμε γιατί πιστεύαμε ότι ο άλλος θα καταλάβει μόνος του. Η ερώτηση που φοβηθήκαμε να κάνουμε.
Το παράξενο είναι ότι ο εγκέφαλος δεν επιστρέφει εύκολα σε όσα ειπώθηκαν. Επιστρέφει σε όσα έμειναν στη σιωπή. Σαν να προσπαθεί να ολοκληρώσει μια συζήτηση που διακόπηκε απότομα.
Ίσως αυτό συμβαίνει γιατί οι ανείπωτες λέξεις δεν έχουν τέλος. Δεν ξέρουμε ποτέ πώς θα είχε αντιδράσει ο άλλος, τι θα απαντούσε ή πού θα οδηγούσε εκείνη η κουβέντα. Και ακριβώς επειδή δεν υπάρχει απάντηση, η σκέψη παραμένει ανοιχτή.
Οι περισσότεροι άνθρωποι κουβαλούν τέτοιες μικρές εκκρεμότητες. Δεν φαίνονται σε κανέναν, αλλά υπάρχουν. Είναι προτάσεις που δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ, συναισθήματα που έμειναν ανομολόγητα και αλήθειες που δεν βρήκαν ποτέ τη σωστή στιγμή για να ειπωθούν.
Ίσως τελικά να μην μας βαραίνουν τόσο οι λάθος λέξεις όσο εκείνες που δεν τόλμησαν ποτέ να γίνουν λέξεις.
