Υπάρχουν πρόσωπα που φεύγουν από τη ζωή μας χωρίς φασαρία. Δεν υπάρχει πάντα ένας μεγάλος καβγάς ή ένα οριστικό αντίο. Απλώς, κάποια στιγμή, οι δρόμοι χωρίζουν και η επικοινωνία σταματά.
Τη μέρα σπάνια το σκεφτόμαστε. Υπάρχουν τόσα πράγματα που γεμίζουν το μυαλό μας, ώστε οι παλιές γνωριμίες μένουν στο περιθώριο. Το βράδυ όμως, όταν όλα ησυχάζουν, εμφανίζεται μια απλή αλλά επίμονη απορία.
«Άραγε με θυμάται ποτέ;»
Δεν έχει σημασία αν πρόκειται για έναν παλιό φίλο, έναν άνθρωπο που αγαπήσαμε ή κάποιον με τον οποίο κάποτε μιλούσαμε καθημερινά. Η σκέψη είναι πάντα η ίδια. Αναρωτιόμαστε αν, κάποια τυχαία στιγμή, πέρασε κι εμείς από το δικό του μυαλό.
Είναι περίεργο πόσο ανάγκη έχουμε να πιστεύουμε ότι δεν ξεχαστήκαμε εντελώς. Όχι από εγωισμό, αλλά γιατί όλοι θέλουμε να νιώθουμε ότι αφήσαμε ένα μικρό αποτύπωμα στις ζωές των ανθρώπων που γνωρίσαμε.
Και ίσως να μην μάθουμε ποτέ την απάντηση. Ίσως όμως, την ίδια στιγμή που εμείς αναρωτιόμαστε για κάποιον, εκείνος να κάνει ακριβώς την ίδια σκέψη για εμάς, χωρίς κανείς από τους δύο να το γνωρίζει.
Η νύχτα έχει αυτό το παράξενο χάρισμα. Να φέρνει κοντά ανθρώπους που στην πραγματικότητα βρίσκονται πολύ μακριά.
