Μέχρι πρόσφατα, οι ψηφιακοί χαρακτήρες ανήκαν κυρίως στον κόσμο των βιντεοπαιχνιδιών και του κινηματογράφου. Σήμερα, όμως, η τεχνητή νοημοσύνη και τα προηγμένα γραφικά επιτρέπουν τη δημιουργία ψηφιακών ανθρώπων που μπορούν να συνομιλούν, να απαντούν σε ερωτήσεις και να αλληλεπιδρούν με πραγματικούς χρήστες σχεδόν σε πραγματικό χρόνο.
Οι ψηφιακοί άνθρωποι συνδυάζουν τεχνολογίες αναγνώρισης φωνής, σύνθεσης ομιλίας, επεξεργασίας φυσικής γλώσσας και τρισδιάστατης απεικόνισης. Το αποτέλεσμα είναι εικονικές προσωπικότητες που μπορούν να εκφράζονται με φυσικές κινήσεις, εκφράσεις προσώπου και ανθρώπινη φωνή.
Οι εφαρμογές τους επεκτείνονται συνεχώς. Επιχειρήσεις χρησιμοποιούν ψηφιακούς υπαλλήλους για την εξυπηρέτηση πελατών, μουσεία δημιουργούν εικονικούς ξεναγούς, ενώ εκπαιδευτικοί οργανισμοί αναπτύσσουν ψηφιακούς καθηγητές που μπορούν να προσαρμόζουν τη διδασκαλία στις ανάγκες κάθε μαθητή.
Στον χώρο της ενημέρωσης και των μέσων ενημέρωσης, εικονικοί παρουσιαστές μπορούν να μεταδίδουν ειδήσεις ή να παρουσιάζουν περιεχόμενο σε πολλές γλώσσες, λειτουργώντας αδιάκοπα όλο το εικοσιτετράωρο.
Παρά τις δυνατότητές τους, η ανάπτυξη των ψηφιακών ανθρώπων δημιουργεί νέα ερωτήματα. Πώς θα ξεχωρίζει κάποιος έναν πραγματικό άνθρωπο από έναν ψηφιακό; Ποια όρια πρέπει να υπάρχουν στη χρήση τους; Και πώς προστατεύεται η εμπιστοσύνη του κοινού όταν μια εικονική προσωπικότητα μοιάζει απόλυτα αληθινή;
Οι ψηφιακοί άνθρωποι δεν έρχονται απαραίτητα να αντικαταστήσουν τον άνθρωπο. Αντίθετα, φαίνεται πως θα αποτελέσουν ένα νέο εργαλείο επικοινωνίας και εξυπηρέτησης, αλλάζοντας σταδιακά τον τρόπο με τον οποίο αλληλεπιδρούμε με την τεχνολογία.
