Υπήρξε μια εποχή που η τέχνη ζητούσε χρόνο. Χρόνο για να γεννηθεί, χρόνο για να παρουσιαστεί, χρόνο για να αφομοιωθεί. Σήμερα, μέσα στην αδιάκοπη ροή εικόνων, ήχων και λέξεων, η τέχνη μοιάζει συχνά να λαχανιάζει 🖼️. Δεν είναι λιγότερο δημιουργική. Είναι περισσότερο πιεσμένη.
Ο καλλιτέχνης καλείται πια να είναι ταυτόχρονα δημιουργός, εκδότης, διαφημιστής και αναλυτής δεδομένων. Το έργο δεν αρκεί να υπάρχει. Πρέπει να «τρέχει», να μετριέται σε προβολές, να επιβεβαιώνεται από αλγόριθμους. Κι όμως, η τέχνη δεν γεννήθηκε για να ανταγωνίζεται την ταχύτητα, αλλά για να τη σταματά.
Παρατηρείται έτσι ένα παράδοξο φαινόμενο 🎭. Όσο πιο γρήγορα καταναλώνεται η τέχνη, τόσο μεγαλύτερη γίνεται η ανάγκη για έργα που αντιστέκονται. Έργα αργά, σιωπηλά, απαιτητικά. Η επιστροφή σε αναλογικά μέσα, σε φυσικά υλικά, σε αφηγήσεις χωρίς άμεσο τέλος, δεν είναι νοσταλγία. Είναι άμυνα.
Η σύγχρονη τέχνη δεν πεθαίνει. Αλλάζει. Και ίσως, μέσα στην κόπωση της ταχύτητας, να ετοιμάζει την πιο ειλικρινή της στιγμή.
