Σε μια εποχή υπερπαραγωγών, κάποιοι καλλιτέχνες επιλέγουν το ακριβώς αντίθετο 🎭. Θέατρο χωρίς σκηνή. Χωρίς καθίσματα. Χωρίς εισιτήριο. Παραστάσεις που συμβαίνουν σε εγκαταλελειμμένα κτίρια, σε δρόμους, σε σπίτια ή ακόμα και σε διαδικτυακούς χώρους.
Το θέατρο αυτό δεν ζητά χειροκρότημα. Ζητά παρουσία. Ο θεατής δεν παρακολουθεί απλώς. Συμμετέχει, κινείται, πολλές φορές γίνεται μέρος της αφήγησης. Η διάκριση ανάμεσα σε ρόλο και πραγματικότητα αρχίζει να θολώνει.
Πρόκειται για μια επιστροφή στην αρχέγονη λειτουργία του θεάτρου 🎭. Όχι ως ψυχαγωγία, αλλά ως τελετουργία. Ως κοινή εμπειρία. Κι ίσως, μέσα σε έναν κόσμο αποστασιοποιημένο, αυτό το θέατρο να θυμίζει ότι η τέχνη ξεκίνησε από το σώμα και τη συνύπαρξη.
