Δεν είναι όλη η τέχνη κραυγαλέα. Υπάρχουν έργα που δεν σοκάρουν, δεν προκαλούν, δεν υψώνουν φωνή. Και όμως, κουβαλούν μέσα τους έναν πόνο αθόρυβο, σχεδόν ανεπαίσθητο. Έναν πόνο που δεν επιδιώκει να εντυπωσιάσει, αλλά να υπάρχει.
Αυτή η μορφή τέχνης δεν αποκαλύπτεται αμέσως. Χρειάζεται χρόνο, προσοχή, διάθεση να σταθείς απέναντί της χωρίς βιασύνη. Και τότε αρχίζει να ανοίγεται. Σιγά, σχεδόν διστακτικά. Σαν να δοκιμάζει αν αντέχεις να τη νιώσεις. Ο πραγματικός πόνος δεν φωνάζει. Και η πιο ειλικρινής τέχνη το γνωρίζει καλά.
