Δεν είναι πάντα οι μεγάλες εξομολογήσεις που γεννούν τον πόθο. Συχνά είναι τα μικρά, σχεδόν αόρατα πράγματα. Ένα βλέμμα που κρατά λίγο παραπάνω, ένα χαμόγελο που δεν εξηγείται, ένα αστείο που το καταλαβαίνουν μόνο δύο άνθρωποι. Εκεί γεννιέται η πιο επικίνδυνη μορφή έλξης. Εκεί που τίποτα δεν έχει συμβεί πραγματικά, αλλά όλα μοιάζουν να έχουν ήδη αρχίσει.
Η ανθρώπινη φύση ελκύεται από το μυστικό. Όταν κάτι δεν μπορεί να ειπωθεί ανοιχτά, αποκτά μεγαλύτερη αξία. Το κρυφό φλερτ δεν τρέφεται από τη σωματική επαφή, αλλά από την προσμονή. Από τις λεπτομέρειες. Από τις μικρές στιγμές που οι υπόλοιποι δεν καταλαβαίνουν, αλλά για δύο ανθρώπους έχουν τεράστια σημασία.
Ο Helen Fisher έχει περιγράψει πως η αβεβαιότητα και η προσμονή ενισχύουν τη δράση της ντοπαμίνης, κάνοντας την επιθυμία πιο έντονη. Όσο λιγότερο ξεκάθαρο είναι κάτι, τόσο περισσότερο χώρο καταλαμβάνει στο μυαλό μας.
Γι' αυτό και πολλές φορές οι πιο έντονες ιστορίες δεν είναι αυτές που έζησαν οι άνθρωποι, αλλά αυτές που δεν έζησαν ποτέ. Ένα φλερτ που έμεινε στα μάτια, μια έλξη που δεν ολοκληρώθηκε, μια ιστορία που έμεινε μισή. Γιατί η πραγματικότητα τελειώνει. Η φαντασία όχι.
Και ίσως γι' αυτό το κρυφό φλερτ είναι τόσο επικίνδυνο. Γιατί δεν χρειάζεται να συμβεί τίποτα για να αλλάξουν τα πάντα μέσα μας.
