Σχεδόν όλοι το κάνουν, αλλά λίγοι το παραδέχονται. Μιλάμε μόνοι μας στο αυτοκίνητο, κάνουμε φανταστικούς διαλόγους στο μπάνιο, απαντάμε σε συζητήσεις που έγιναν πριν χρόνια ή προετοιμάζουμε κουβέντες που μπορεί να μη γίνουν ποτέ. Μοιάζει περίεργο, αλλά είναι μια από τις πιο ανθρώπινες συνήθειες.
Ο εσωτερικός διάλογος είναι ο τρόπος που ο εγκέφαλος οργανώνει το χάος. Οι σκέψεις πολλές φορές είναι γρήγορες, μπερδεμένες και ατελείς. Όταν όμως τις μετατρέπουμε σε λέξεις, αποκτούν σειρά. Είναι σαν ο άνθρωπος να γίνεται για λίγο ο ακροατής του ίδιου του μυαλού του.
Δεν μιλάμε μόνοι μας επειδή δεν έχουμε κάποιον άλλον. Συχνά μιλάμε μόνοι μας επειδή μόνο εκεί μπορούμε να πούμε την απόλυτη αλήθεια. Χωρίς φίλτρο, χωρίς φόβο αντίδρασης, χωρίς την ανάγκη να διαλέξουμε προσεκτικά κάθε λέξη.
Ο Lev Vygotsky είχε μελετήσει τη σημασία του εσωτερικού λόγου, υποστηρίζοντας ότι η γλώσσα δεν είναι μόνο εργαλείο επικοινωνίας με τους άλλους, αλλά και τρόπος οργάνωσης της ίδιας της σκέψης.
Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι πολλές φορές σε αυτούς τους φανταστικούς διαλόγους είμαστε πιο ειλικρινείς απ’ ό,τι στην πραγματική ζωή. Λέμε αυτά που δεν είπαμε, υπερασπιζόμαστε τον εαυτό μας όπως δεν τολμήσαμε, ξαναγράφουμε στιγμές που μας ενόχλησαν.
Ίσως τελικά οι συζητήσεις που κάνουμε μόνοι μας να μην είναι ένδειξη μοναξιάς. Ίσως είναι η απόδειξη ότι μέσα μας υπάρχει πάντα ένας δεύτερος εαυτός που προσπαθεί να μας καταλάβει.
