Σχεδόν κάθε σπίτι έχει ένα συρτάρι γεμάτο αντικείμενα χωρίς ξεκάθαρη χρησιμότητα. Ένα παλιό εισιτήριο, ένα χαλασμένο ρολόι, ένα κουτί από κάτι που αγοράσαμε χρόνια πριν, καλώδια που δεν θυμόμαστε καν σε ποια συσκευή ανήκαν. Ξέρουμε ότι πιθανότατα δεν θα τα χρησιμοποιήσουμε ποτέ. Κι όμως, δυσκολευόμαστε να τα πετάξουμε.
Η ανθρώπινη φύση δεν βλέπει τα αντικείμενα μόνο ως αντικείμενα. Τους δίνει ιστορία. Ένα πράγμα μπορεί να έχει μικρή οικονομική αξία, αλλά τεράστια συναισθηματική σημασία. Δεν κρατάμε πάντα το ίδιο το αντικείμενο. Κρατάμε την εποχή που αντιπροσωπεύει.
Ο Daniel Kahneman και άλλοι ερευνητές έχουν μελετήσει το λεγόμενο «φαινόμενο της κατοχής», δηλαδή την τάση των ανθρώπων να δίνουν μεγαλύτερη αξία σε κάτι απλώς επειδή τους ανήκει.
Γι' αυτό και ένα παλιό αντικείμενο μπορεί να μοιάζει αναντικατάστατο. Για έναν ξένο είναι απλώς κάτι παλιό. Για εμάς όμως μπορεί να είναι ένα κομμάτι μιας περιόδου που δεν υπάρχει πια. Μια υπενθύμιση ενός ανθρώπου που ήμασταν κάποτε.
Ίσως τελικά δυσκολευόμαστε να πετάξουμε πράγματα επειδή βαθιά μέσα μας ξέρουμε ότι δεν αποχαιρετάμε μόνο αυτά. Αποχαιρετάμε και μικρά κομμάτια του παρελθόντος μας.
