Υπάρχουν στιγμές που ψάχνουμε ένα συρτάρι, ένα παλιό κουτί ή έναν ξεχασμένο φάκελο και ξαφνικά πέφτουμε πάνω σε κάτι που είχαμε χρόνια να δούμε. Ένα αντικείμενο χωρίς μεγάλη αξία, μια σημείωση, μια φωτογραφία ή κάτι μικρό που κάποτε αποτελούσε μέρος της καθημερινότητάς μας.
Η αντίδραση είναι σχεδόν πάντα η ίδια. Σταματάμε για λίγο.
Δεν είναι το ίδιο το αντικείμενο που μας συγκινεί. Είναι η ξαφνική συνάντηση με μια προηγούμενη εκδοχή του εαυτού μας. Κάτι που είχαμε ξεχάσει μάς θυμίζει πού ήμασταν, τι σκεφτόμασταν και τι θεωρούσαμε σημαντικό σε μια άλλη περίοδο της ζωής μας.
Η ανθρώπινη φύση δημιουργεί συναισθηματικούς δεσμούς όχι μόνο με ανθρώπους, αλλά και με πράγματα που λειτουργούν σαν «αποθήκες μνήμης». Ένα απλό αντικείμενο μπορεί να μεταφέρει μαζί του ολόκληρες ιστορίες.
Ο εγκέφαλος συνδέει αντικείμενα με εμπειρίες, μέρη και συναισθήματα. Έτσι, όταν κάτι εμφανίζεται απρόσμενα μετά από χρόνια, δεν επιστρέφει μόνο αυτό. Επιστρέφει για λίγο ολόκληρη η εποχή που το συνόδευε.
Ίσως γι' αυτό η ανακάλυψη ενός ξεχασμένου αντικειμένου μοιάζει με μικρό ταξίδι στον χρόνο. Δεν βρίσκουμε απλώς κάτι που χάσαμε. Βρίσκουμε για λίγα δευτερόλεπτα έναν εαυτό που νομίζαμε ότι είχαμε αφήσει πίσω.
