Ο μεγαλύτερος φόβος στον έρωτα δεν είναι η προδοσία. Είναι η εγκατάλειψη. Όχι το να φύγει ο άλλος, αλλά το να φύγει πρώτα συναισθηματικά. Να είναι εκεί και να μην μας βλέπει πια. Να αγγίζει χωρίς επιθυμία. Να κοιτά αλλού.
Ο φόβος της εγκατάλειψης γεννιέται πολύ πριν τις ερωτικές σχέσεις. Ριζώνει στα πρώτα χρόνια της ζωής, όταν η παρουσία του άλλου σήμαινε ασφάλεια, τροφή, επιβίωση. Ο εγκέφαλος έμαθε ότι η απουσία ισοδυναμεί με απειλή. Και δεν το ξέχασε ποτέ.
Στον έρωτα, αυτός ο φόβος ξυπνά με ιδιαίτερη ένταση. Γιατί ο ερωτικός δεσμός δεν αφορά μόνο το συναίσθημα, αλλά και την ταυτότητα. Όταν κάποιος μας επιλέγει, μας ορίζει. Όταν αποσύρεται, νιώθουμε να χάνουμε κομμάτι του εαυτού μας.
Γι’ αυτό πολλοί άνθρωποι μένουν σε σχέσεις που δεν τους γεμίζουν. Όχι από αγάπη, αλλά από τρόμο. Ο φόβος του κενού μοιάζει χειρότερος από μια μισή παρουσία. Η ανθρώπινη φύση προτιμά τη γνωστή έλλειψη από το άγνωστο τίποτα.
Ο John Bowlby περιέγραψε την προσκόλληση ως βασική ανθρώπινη ανάγκη. Στις ενήλικες σχέσεις, αυτή η ανάγκη μεταφράζεται σε ερωτική εξάρτηση, φόβο απώλειας και έντονη ανάγκη επιβεβαίωσης.
Τελικά, ο φόβος της εγκατάλειψης δεν αφορά τον άλλον. Αφορά την αγωνία να μείνουμε μόνοι με τον εαυτό μας. Και αυτό, για πολλούς, είναι πιο τρομακτικό από έναν έρωτα που σβήνει αργά.
