Υπάρχει μια σκέψη που έχει καταστρέψει αμέτρητες καρδιές: «Με τους άλλους ήταν έτσι, αλλά με εμένα θα είναι διαφορετικός». Είναι η φαντασίωση που γεννιέται όταν η επιθυμία συναντά την ελπίδα. Και η ανθρώπινη φύση λατρεύει την ελπίδα, ακόμη κι όταν όλα τα στοιχεία δείχνουν το αντίθετο.
Κάποιος είναι απόμακρος, ασταθής, δύσκολος, αλλά εμείς πείθουμε τον εαυτό μας ότι κάτω από όλα αυτά υπάρχει ένας άνθρωπος που απλώς περιμένει εμάς για να ανοίξει. Ότι εμείς είμαστε η εξαίρεση. Αυτοί που θα τον κάνουν να αγαπήσει διαφορετικά.
Ο Carl Jung είχε παρατηρήσει ότι οι άνθρωποι συχνά ερωτεύονται τις προβολές τους και όχι τον πραγματικό άνθρωπο απέναντί τους. Βλέπουν αυτό που επιθυμούν να υπάρχει και όχι απαραίτητα αυτό που υπάρχει πραγματικά.
Και έτσι αρχίζει η αναμονή. Λίγη ακόμη υπομονή. Λίγη ακόμη κατανόηση. Λίγη ακόμη αγάπη. Μέχρι που ο άνθρωπος δεν αγαπά πια αυτόν που έχει απέναντί του, αλλά αυτόν που ελπίζει ότι θα εμφανιστεί κάποια μέρα.
Το παράδοξο είναι ότι η φαντασίωση αυτή κάνει τον έρωτα πιο δυνατό. Γιατί η ελπίδα είναι πιο ανθεκτική από την πραγματικότητα. Η πραγματικότητα έχει όρια. Η φαντασία όχι.
Και ίσως αυτό να είναι ένα από τα πιο επικίνδυνα χαρακτηριστικά της ανθρώπινης φύσης. Δεν υποφέρουμε πάντα από αυτούς που μας πλήγωσαν. Μερικές φορές υποφέρουμε περισσότερο από αυτούς που δεν έγιναν ποτέ αυτό που ονειρευτήκαμε.
