Ο άνθρωπος έχει μια παράξενη σχέση με την ικανοποίηση. Κυνηγά έναν στόχο, πιστεύει ότι όταν τον πετύχει θα νιώσει ολοκληρωμένος, όμως λίγο καιρό μετά αρχίζει να κοιτάζει τον επόμενο. Μια καλύτερη δουλειά, ένα μεγαλύτερο σπίτι, περισσότερη αναγνώριση, μια νέα εμπειρία. Αυτό που κάποτε φαινόταν όνειρο, γίνεται γρήγορα η νέα κανονικότητα.
Αυτή η συνεχής αναζήτηση δεν είναι απλώς απληστία. Είναι ένας βαθύς μηχανισμός της ανθρώπινης φύσης. Ο εγκέφαλος έχει την τάση να προσαρμόζεται τόσο στις δυσκολίες όσο και στις επιτυχίες. Κάτι που στην αρχή προκαλεί έντονη χαρά, με τον χρόνο γίνεται γνώριμο και χάνει μέρος της δύναμής του.
Οι επιστήμονες περιγράφουν αυτό το φαινόμενο ως «ηδονική προσαρμογή». Ο άνθρωπος επιστρέφει συχνά σε ένα σχετικά σταθερό επίπεδο ικανοποίησης ακόμη και μετά από σημαντικές αλλαγές στη ζωή του. Αυτός είναι και ο λόγος που η ευτυχία που περιμένουμε από μια εξωτερική επιτυχία συχνά δεν κρατά όσο φανταζόμαστε.
Ο Philip Brickman ήταν από τους ερευνητές που μελέτησαν αυτό το φαινόμενο, δείχνοντας πως οι άνθρωποι έχουν μια αξιοσημείωτη ικανότητα προσαρμογής στις νέες συνθήκες.
Αυτή η τάση όμως έχει δύο πλευρές. Από τη μία, μας εμποδίζει πολλές φορές να απολαύσουμε όσα ήδη έχουμε. Από την άλλη, είναι και η δύναμη που έκανε τον άνθρωπο να εξελιχθεί. Αν ήμασταν απόλυτα ικανοποιημένοι με το παρόν, ίσως να μην αναζητούσαμε ποτέ κάτι καλύτερο.
Ίσως λοιπόν η λύση να μην είναι να σταματήσουμε να θέλουμε περισσότερα. Αυτό είναι μέρος της φύσης μας. Η πραγματική ισορροπία είναι να μπορούμε να κυνηγάμε το επόμενο χωρίς να ξεχνάμε την αξία αυτού που ήδη έχουμε.
