Υπάρχει κάτι σχεδόν βασανιστικό στο να μην σε προσέχει κάποιος που θέλεις. Και όμως, αντί να σε απομακρύνει, συχνά σε τραβά πιο κοντά. Η αδιαφορία δεν σβήνει τον πόθο. Τον φουντώνει.
Όταν κάποιος μας αγνοεί, δημιουργείται ένα κενό. Και ο ανθρώπινος εγκέφαλος δεν αντέχει τα κενά. Προσπαθεί να τα γεμίσει με σκέψεις, σενάρια, φαντασίες. «Γιατί δεν απαντά;», «Τι έκανε λάθος;», «Θα με θέλει τελικά;». Έτσι, ο άλλος καταλαμβάνει περισσότερο χώρο στο μυαλό μας απ’ ό,τι αν ήταν διαθέσιμος.
Η επιθυμία δεν βασίζεται μόνο στην παρουσία. Βασίζεται στην έλλειψη. Ό,τι δεν έχουμε πλήρως, το σκεφτόμαστε περισσότερο. Και όσο περισσότερο το σκεφτόμαστε, τόσο πιο σημαντικό φαίνεται. Ο Robert Cialdini έχει περιγράψει την αρχή της σπανιότητας: ό,τι είναι δύσκολο να αποκτηθεί αποκτά μεγαλύτερη αξία στο μυαλό μας. Στον έρωτα, αυτή η αρχή λειτουργεί σχεδόν ακαριαία.
Υπάρχει όμως και κάτι πιο προσωπικό. Η αδιαφορία αγγίζει τον εγωισμό. Δεν θέλουμε μόνο τον άλλον. Θέλουμε να μας θέλει. Και όταν αυτό δεν συμβαίνει, η επιθυμία μπλέκεται με την ανάγκη επιβεβαίωσης. Γι’ αυτό και πολλές φορές δεν ερωτευόμαστε τόσο τον άνθρωπο, όσο την ιδέα ότι πρέπει να τον κερδίσουμε. Και αυτή η μάχη, όσο άβολη κι αν είναι, γίνεται εθιστική.
