Υπάρχει μια ανάγκη που κρύβεται βαθιά μέσα στον άνθρωπο και σπάνια εκφράζεται με λόγια. Δεν θέλουμε μόνο να μας αγαπούν. Θέλουμε να μας διαλέγουν. Ξανά και ξανά. Κάθε μέρα. Ανάμεσα σε όλους τους άλλους.
Ο έρωτας δεν γεννιέται μόνο από την επιθυμία. Γεννιέται και από την αίσθηση ότι κάποιος μάς ξεχώρισε. Ότι, ενώ θα μπορούσε να κοιτάξει αλλού, αποφάσισε να στραφεί προς εμάς. Αυτή η επιλογή λειτουργεί σαν μια βαθιά επιβεβαίωση της αξίας μας. Για λίγες στιγμές νιώθουμε ότι είμαστε μοναδικοί.
Η ανθρώπινη φύση συνδέει την επιλογή με την ασφάλεια. Από την αρχή της ιστορίας μας, το να σε επέλεγε η ομάδα σήμαινε προστασία και επιβίωση. Σήμερα το ίδιο ένστικτο εμφανίζεται στις ερωτικές σχέσεις. Όταν ο άνθρωπος που αγαπάμε μάς επιλέγει συνειδητά, νιώθουμε ότι έχουμε μια θέση που δεν απειλείται εύκολα.
Ο John Bowlby υποστήριξε ότι η αίσθηση πως υπάρχει ένας σταθερός άνθρωπος δίπλα μας αποτελεί βασικό στοιχείο της συναισθηματικής ασφάλειας. Δεν αρκεί η παρουσία. Χρειάζεται και η βεβαιότητα ότι ο άλλος επιλέγει να παραμείνει.
Γι' αυτό και η αδιαφορία πονά τόσο πολύ. Δεν πληγωνόμαστε μόνο επειδή κάποιος απομακρύνθηκε. Πληγωνόμαστε επειδή νιώθουμε ότι δεν ήμασταν η επιλογή του. Και αυτό αγγίζει κάτι πολύ πιο βαθύ από τον εγωισμό. Αγγίζει την ανάγκη μας να νιώσουμε σημαντικοί για κάποιον.
Ίσως γι' αυτό οι πιο δυνατές σχέσεις δεν είναι εκείνες όπου οι δύο άνθρωποι λένε συνεχώς «σ' αγαπώ». Είναι εκείνες όπου το αποδεικνύουν καθημερινά με μικρές πράξεις. Με την παρουσία τους, με τον χρόνο που αφιερώνουν, με την προσοχή τους. Γιατί η αγάπη μπορεί να ειπωθεί μία φορά. Η επιλογή όμως αποδεικνύεται κάθε μέρα.
Και ίσως αυτή να είναι η πιο τρυφερή αλήθεια της ανθρώπινης φύσης: δεν ψάχνουμε έναν τέλειο άνθρωπο. Ψάχνουμε κάποιον που, ενώ έχει χιλιάδες επιλογές μπροστά του, συνεχίζει να διαλέγει εμάς.
