Οι περισσότεροι έρωτες δεν γεννιούνται όταν γνωρίζουμε κάποιον. Γεννιούνται όταν νομίζουμε ότι τον γνωρίζουμε. Στην αρχή μιας γνωριμίας, ο άλλος είναι γεμάτος κενά. Δεν ξέρουμε πώς σκέφτεται, τι φοβάται, τι κρύβει ή τι πραγματικά αισθάνεται. Και ακριβώς αυτά τα κενά έρχεται να τα γεμίσει η φαντασία.
Η ανθρώπινη φύση δυσκολεύεται να αποδεχθεί ότι δεν έχει όλες τις απαντήσεις. Έτσι, όταν λείπουν πληροφορίες, ο εγκέφαλος δημιουργεί δικές του. Χτίζει μια εικόνα του άλλου, πολλές φορές πιο ελκυστική από την πραγματικότητα. Δεν ερωτευόμαστε μόνο τον άνθρωπο απέναντί μας· ερωτευόμαστε και την ιστορία που έχουμε πλάσει γι’ αυτόν.
Ο Carl Jung είχε υποστηρίξει ότι οι άνθρωποι συχνά προβάλλουν στους άλλους επιθυμίες και χαρακτηριστικά που στην πραγματικότητα ανήκουν στον δικό τους εσωτερικό κόσμο. Γι’ αυτό και η αρχική έλξη μπορεί να είναι τόσο έντονη. Δεν βλέπουμε μόνο τον άλλον. Βλέπουμε και αυτό που θα θέλαμε να είναι.
Όσο περνά ο χρόνος και η πραγματική προσωπικότητα αποκαλύπτεται, η φαντασία υποχωρεί. Για κάποιους, αυτό οδηγεί σε βαθύτερη αγάπη. Για άλλους, σε απογοήτευση. Όχι επειδή ο άλλος άλλαξε, αλλά επειδή δεν ήταν ποτέ αυτός που είχαμε δημιουργήσει στο μυαλό μας.
Ίσως τελικά ο πιο επικίνδυνος άνθρωπος να μην είναι εκείνος που γνωρίζουμε ελάχιστα. Είναι εκείνος που έχουμε ήδη ολοκληρώσει μέσα στη φαντασία μας.
