Πολλές σημαντικές αποφάσεις στη ζωή δεν εγκαταλείπονται. Απλώς αναβάλλονται. Η φράση «θα το κάνω όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή» αποτελεί μία από τις πιο συνηθισμένες σκέψεις που κάνουν οι άνθρωποι, είτε αφορά μια επαγγελματική αλλαγή, ένα προσωπικό σχέδιο ή έναν στόχο που παραμένει για χρόνια στη λίστα με τα «μελλοντικά».
Η αναμονή, από μόνη της, δεν είναι αρνητική. Σε αρκετές περιπτώσεις αποτελεί ένδειξη σωστής προετοιμασίας και υπεύθυνης σκέψης. Το πρόβλημα εμφανίζεται όταν η αναζήτηση της ιδανικής συγκυρίας μετατρέπεται σε μόνιμη στάση ζωής. Τότε, η απόφαση δεν καθυστερεί για λίγες ημέρες ή εβδομάδες, αλλά για μήνες ή ακόμη και χρόνια.
Οι λόγοι είναι διαφορετικοί για κάθε άνθρωπο. Άλλοι περιμένουν να αποκτήσουν περισσότερες γνώσεις ή εμπειρία, άλλοι να βελτιώσουν την οικονομική τους κατάσταση και άλλοι να αισθανθούν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. Παρά τις διαφορές, κοινό χαρακτηριστικό είναι η πεποίθηση ότι κάποια στιγμή στο μέλλον οι συνθήκες θα γίνουν ιδανικές.
Στην πράξη, όμως, οι τέλειες προϋποθέσεις σπάνια εμφανίζονται. Η καθημερινότητα συνεχίζει να δημιουργεί νέες υποχρεώσεις, νέες δυσκολίες και νέα δεδομένα. Έτσι, η αναμονή γίνεται συνήθεια και ο στόχος μεταφέρεται συνεχώς πιο μακριά.
Οι ειδικοί επισημαίνουν ότι πίσω από αυτή τη συμπεριφορά κρύβεται συχνά ο φόβος της αποτυχίας. Όσο μια ιδέα παραμένει μόνο ως σκέψη, διατηρεί όλες τις πιθανότητες επιτυχίας. Τη στιγμή όμως που γίνεται πράξη, έρχεται αντιμέτωπη με την πραγματικότητα και με το ενδεχόμενο να μην εξελιχθεί όπως είχε σχεδιαστεί.
Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε απόφαση πρέπει να λαμβάνεται βιαστικά. Η σωστή προετοιμασία παραμένει απαραίτητη. Ωστόσο, υπάρχει σημαντική διαφορά ανάμεσα στην προετοιμασία και στη διαρκή αναβολή. Όταν κάποιος περιμένει διαρκώς μια καλύτερη στιγμή, κινδυνεύει να χάσει ευκαιρίες που δεν πρόκειται να επαναληφθούν.
Οι μεγαλύτερες αλλαγές δεν ξεκινούν πάντα όταν όλα είναι έτοιμα. Συχνά ξεκινούν όταν κάποιος αποδέχεται ότι η αβεβαιότητα αποτελεί μέρος κάθε νέας αρχής και αποφασίζει να προχωρήσει παρά τις δυσκολίες.
