Στην καθημερινότητα υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων που δύσκολα τραβά την προσοχή. Είναι εκείνοι που σπάνια παραπονιούνται, αναλαμβάνουν ευθύνες χωρίς δεύτερη σκέψη και βρίσκονται σχεδόν πάντα διαθέσιμοι όταν κάποιος χρειάζεται βοήθεια. Για το περιβάλλον τους θεωρούνται οι «δυνατοί». Εκείνοι που θα βρουν λύση, θα κρατήσουν την ψυχραιμία τους και θα συνεχίσουν, ακόμη κι όταν οι συνθήκες είναι ιδιαίτερα απαιτητικές.
Η εικόνα αυτή, όμως, δεν αποτυπώνει πάντοτε την πραγματικότητα. Πίσω από τη σταθερότητα που προβάλλουν προς τα έξω, αρκετοί άνθρωποι βιώνουν έντονη ψυχική και σωματική κόπωση. Έχουν συνηθίσει να μην εκφράζουν εύκολα τις δυσκολίες τους, θεωρώντας ότι πρέπει να αντέχουν ή ότι οι δικές τους ανάγκες έρχονται σε δεύτερη μοίρα.
Το φαινόμενο παρατηρείται συχνά στον εργασιακό χώρο. Εργαζόμενοι που θεωρούνται ιδιαίτερα αποτελεσματικοί καταλήγουν να αναλαμβάνουν ολοένα και περισσότερες αρμοδιότητες, επειδή όλοι γνωρίζουν ότι μπορούν να ανταποκριθούν. Σταδιακά, όμως, η συνεχής ανάληψη ευθυνών αυξάνει την πίεση και περιορίζει τον χρόνο για ξεκούραση και προσωπική ζωή.
Ανάλογη εικόνα εμφανίζεται και στο οικογενειακό περιβάλλον. Σε πολλές οικογένειες υπάρχει το πρόσωπο που αναλαμβάνει τον συντονισμό, τη φροντίδα και τη διαχείριση των προβλημάτων. Επειδή θεωρείται ο πιο ψύχραιμος, οι υπόλοιποι απευθύνονται σε εκείνον για κάθε δυσκολία. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι δεν χρειάζεται και ο ίδιος στήριξη.
Οι ειδικοί επισημαίνουν ότι η συνεχής προσπάθεια να δείχνει κανείς δυνατός μπορεί να οδηγήσει σε αυτό που περιγράφεται ως «σιωπηλή εξάντληση». Πρόκειται για μια κατάσταση κατά την οποία η κόπωση δεν εκφράζεται ανοιχτά, αλλά εμφανίζεται μέσα από μειωμένη ενέργεια, δυσκολία συγκέντρωσης, εκνευρισμό ή απώλεια ενδιαφέροντος για δραστηριότητες που παλαιότερα προσέφεραν ικανοποίηση.
Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα είναι ότι το περιβάλλον συχνά δεν αντιλαμβάνεται έγκαιρα αυτή την κατάσταση. Όταν κάποιος έχει συνηθίσει να ανταποκρίνεται σε κάθε πρόκληση, θεωρείται δεδομένο ότι θα συνεχίσει να το κάνει. Έτσι, οι πραγματικές του ανάγκες περνούν απαρατήρητες.
Η δύναμη ενός ανθρώπου δεν μετριέται μόνο από την ικανότητά του να αντέχει τις δυσκολίες. Μετριέται και από την ικανότητά του να αναγνωρίζει τα προσωπικά του όρια και να ζητά βοήθεια όταν τη χρειάζεται. Η αποδοχή αυτής της πραγματικότητας δεν αποτελεί ένδειξη αδυναμίας, αλλά στοιχείο ισορροπημένης διαχείρισης της καθημερινότητας.
