Η νύχτα δεν δημιουργεί σκέψεις από το μηδέν. Λειτουργεί περισσότερο σαν μηχανισμός αποκάλυψης. Ό,τι έχει αγνοηθεί μέσα στην ημέρα, ό,τι έχει μετατεθεί ή απλώς δεν έχει ειπωθεί, επιστρέφει σε πρώτο πλάνο όταν οι συνθήκες το επιτρέπουν. Αυτό δεν είναι ούτε μεταφυσικό ούτε συμβολικό με υπερβολικό τρόπο. Είναι μια καθαρά ανθρώπινη διαδικασία: η μείωση των εξωτερικών ερεθισμάτων αυξάνει την εσωτερική αντίληψη.
Σε αυτό το πλαίσιο, η νύχτα αποκτά έναν σχεδόν λειτουργικό χαρακτήρα. Δεν είναι απλώς χρονική περίοδος, αλλά φάση επεξεργασίας. Εκεί όπου ο εγκέφαλος δεν ανταποκρίνεται σε εξωτερικές απαιτήσεις, αρχίζει να αναδιοργανώνει εμπειρίες, να επαναφέρει μνήμες και να συνδέει γεγονότα που μέσα στη μέρα έμεναν ασύνδετα. Γι’ αυτό και πολλές σκέψεις που εμφανίζονται τη νύχτα μοιάζουν πιο έντονες ή πιο καθαρές, όχι επειδή έχουν αλλάξει, αλλά επειδή έχουν χάσει τον ανταγωνισμό από άλλα ερεθίσματα.
Αυτό που τελικά προκύπτει δεν είναι απαραίτητα απαντήσεις. Είναι επίγνωση. Η νύχτα δεν δίνει λύσεις, αλλά αναγκάζει τον άνθρωπο να δει πιο καθαρά το περιεχόμενο των δικών του ερωτημάτων. Και αυτό είναι συχνά πιο σημαντικό από τις ίδιες τις απαντήσεις, γιατί δείχνει τι πραγματικά παραμένει ανοιχτό μέσα του.
