Υπάρχουν άνθρωποι με τους οποίους έχουμε μιλήσει αμέτρητες φορές... μόνο μέσα στο μυαλό μας.
Το βράδυ, όταν όλα ησυχάζουν, αρχίζουν να δημιουργούνται διάλογοι που δεν έγιναν ποτέ. Μια κουβέντα με έναν φίλο που απομακρύνθηκε. Μια εξήγηση που δεν δώσαμε. Μια συγγνώμη που έμεινε στη σκέψη. Ένα «ευχαριστώ» που καθυστέρησε τόσο πολύ, ώστε τελικά δεν ειπώθηκε ποτέ.
Το εντυπωσιακό είναι ότι οι συζητήσεις αυτές μοιάζουν απόλυτα αληθινές. Φανταζόμαστε τι θα λέγαμε, πώς θα αντιδρούσε ο άλλος, ακόμα και τις παύσεις ανάμεσα στις λέξεις. Σχεδόν ακούμε τη φωνή του.
Κάποιες φορές βγαίνουμε νικητές από αυτούς τους φανταστικούς διαλόγους. Άλλες φορές παραδεχόμαστε λάθη που δεν τολμήσαμε ποτέ να παραδεχτούμε στην πραγματικότητα. Είναι σαν η νύχτα να μας δίνει μια δεύτερη ευκαιρία, όχι για να αλλάξουμε το παρελθόν, αλλά για να το ξαναζήσουμε με διαφορετικά λόγια.
Κανείς δεν ξέρει γιατί το μυαλό επιλέγει να κάνει αυτές τις πρόβες. Ίσως επειδή υπάρχουν συναισθήματα που δεν βρίσκουν ποτέ τον δρόμο προς το στόμα και μένουν για πάντα εγκλωβισμένα στις σκέψεις.
Και ίσως οι πιο μεγάλες συζητήσεις της ζωής μας να είναι τελικά εκείνες που δεν άκουσε ποτέ κανείς.
