Ένα συνηθισμένο χαρακτηριστικό της ανθρώπινης σκέψης είναι ότι συχνά δίνει μεγαλύτερη βαρύτητα σε όσα δεν πήγαν όπως περιμέναμε, παρά σε όλα εκείνα που καταφέραμε.
Ένα λάθος, μια αποτυχία ή μια δύσκολη στιγμή μπορούν να παραμείνουν στη μνήμη για χρόνια. Αντίθετα, πολλές επιτυχίες αντιμετωπίζονται σαν κάτι προσωρινό. Τις χαιρόμαστε για λίγο και γρήγορα στρέφουμε την προσοχή μας στον επόμενο στόχο ή στην επόμενη δυσκολία.
Αυτό συμβαίνει επειδή ο άνθρωπος έχει την τάση να αναλύει περισσότερο τις αρνητικές εμπειρίες. Προσπαθεί να καταλάβει τι πήγε στραβά, τι θα μπορούσε να είχε κάνει διαφορετικά και πώς μπορεί να αποφύγει μια παρόμοια κατάσταση στο μέλλον.
Το πρόβλημα ξεκινά όταν αυτή η διαδικασία μετατρέπεται σε μια μόνιμη εσωτερική κριτική. Όταν κάποιος θυμάται συνεχώς τις στιγμές που δεν τα κατάφερε και ξεχνά όλες εκείνες που ξεπέρασε δυσκολίες, πήρε σωστές αποφάσεις ή πέτυχε κάτι σημαντικό.
Η πορεία ενός ανθρώπου όμως δεν αποτελείται μόνο από τα λάθη του. Αποτελείται και από τις φορές που προσπάθησε ξανά, από τις μικρές καθημερινές νίκες και από καταστάσεις που κατάφερε να αντιμετωπίσει χωρίς ίσως να δώσει στον εαυτό του την αναγνώριση που άξιζε.
Πολλές φορές χρειάζεται να κοιτάξουμε πίσω όχι μόνο για να εντοπίσουμε τι πήγε λάθος, αλλά και για να θυμηθούμε όλα εκείνα που κάποτε θεωρούσαμε δύσκολα και τελικά καταφέραμε.
