Υπάρχει μια στιγμή μέσα στη νύχτα όπου ο κόσμος σωπαίνει και μένει μόνο ο εσωτερικός μας θόρυβος. Δεν είναι θλίψη ούτε μοναξιά. Είναι εκείνη η γυμνή συνθήκη όπου οι ρόλοι, οι άμυνες και οι προσποιήσεις της ημέρας παύουν να λειτουργούν. Το μυαλό αρχίζει να μιλά με έναν τρόπο που δεν αντέχει το φως.
Τη νύχτα δεν σκεφτόμαστε όσα πρέπει αλλά όσα αποφεύγουμε. Επανέρχονται αποφάσεις που δεν πήραμε, άνθρωποι που αφήσαμε να φύγουν, λέξεις που δεν ειπώθηκαν. Δεν ζητούν λύση. Ζητούν αναγνώριση. Και ίσως γι’ αυτό οι νυχτερινές σκέψεις είναι τόσο βαριές αλλά και τόσο αληθινές.
Η νύχτα δεν μας αλλάζει. Απλώς μας αποκαλύπτει.
