Όλοι έχουμε μια σκέψη που δύσκολα μοιραζόμαστε. Δεν είναι απαραίτητα κάτι δραματικό. Μπορεί να είναι ένας φόβος, μια επιθυμία, μια αμφιβολία ή ένα όνειρο που κρατάμε μόνο για εμάς.
Τη μέρα την προσπερνάμε εύκολα. Υπάρχουν άνθρωποι γύρω μας, υποχρεώσεις, συζητήσεις και θόρυβος. Το βράδυ όμως, όταν όλα ηρεμούν, αυτή η σκέψη βρίσκει χώρο να εμφανιστεί.
Είναι εκείνη που μας κάνει να αναρωτιόμαστε αν ζούμε τη ζωή που πραγματικά θέλουμε ή απλώς τη ζωή που περιμένουν οι άλλοι από εμάς.
Είναι η σκέψη που μας ρωτά αν είμαστε ευτυχισμένοι ή απλώς συνηθισμένοι.
Αν έχουμε συμβιβαστεί με καταστάσεις που κάποτε ορκιζόμασταν ότι δεν θα δεχόμασταν ποτέ.
Αν εξακολουθούμε να κυνηγάμε τα δικά μας όνειρα ή αν στην πορεία αρχίσαμε να κυνηγάμε τα όνειρα κάποιου άλλου.
Σπάνια δίνουμε απάντηση εκείνη την ώρα. Η ερώτηση όμως αρκεί. Γιατί υπάρχουν νύχτες που δεν αλλάζουν τη ζωή μας με μεγάλες αποφάσεις. Την αλλάζουν με μία μόνο ειλικρινή σκέψη που μέχρι τότε αποφεύγαμε να κάνουμε.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της νύχτας. Δεν μας αναγκάζει να μιλήσουμε στους άλλους. Μας αναγκάζει να ακούσουμε τον εαυτό μας.
