Υπάρχουν νύχτες που δεν είναι μια ολόκληρη σκέψη αυτή που μας κρατά ξύπνιους. Είναι μία μόνο φράση. Κάτι που είπε κάποιος μέσα στη μέρα. Μια κουβέντα που μας ενόχλησε. Ένα μήνυμα που διαβάσαμε. Ή ακόμα και μια φράση που είπαμε εμείς και αμέσως μετά μετανιώσαμε.
Το μυαλό έχει την παράξενη ικανότητα να πατά επανάληψη. Ξαναφέρνει τα ίδια λόγια, την ίδια στιγμή, την ίδια έκφραση του προσώπου. Προσπαθεί να βρει μια καλύτερη απάντηση, μια διαφορετική αντίδραση ή μια εξήγηση που τότε δεν είχε σκεφτεί.
Είναι σαν να προσπαθεί να διορθώσει κάτι που δεν διορθώνεται πλέον. Κι όμως, συνεχίζει. Όχι γιατί πιστεύει ότι μπορεί να αλλάξει το παρελθόν, αλλά γιατί δυσκολεύεται να αποδεχθεί ότι ορισμένες στιγμές τελείωσαν οριστικά.
Ίσως γι' αυτό λένε πως οι λέξεις έχουν μεγαλύτερη δύναμη απ' όσο νομίζουμε. Μια φράση μπορεί να ειπωθεί σε λίγα δευτερόλεπτα, αλλά να συνεχίσει να ακούγεται μέσα στο μυαλό κάποιου για πολλές νύχτες. Και κάποιες φορές, η μεγαλύτερη συζήτηση δεν γίνεται ποτέ με τον άνθρωπο που μας την είπε. Γίνεται αθόρυβα, μέσα στο μυαλό μας, λίγο πριν μας πάρει ο ύπνος.
