Υπάρχει μια στιγμή σχεδόν κάθε βράδυ που το μυαλό αρχίζει να κάνει συγκρίσεις. Χωρίς να το καταλάβουμε, θυμόμαστε ανθρώπους που γνωρίζουμε και αναρωτιόμαστε πού βρίσκονται σήμερα. Κάποιος αγόρασε σπίτι. Κάποιος ταξιδεύει συνεχώς. Κάποιος πέτυχε επαγγελματικά. Κάποιος δημιούργησε οικογένεια.
Και τότε, σχεδόν ασυναίσθητα, εμφανίζεται η ερώτηση.
«Εγώ πού βρίσκομαι;»
Δεν πρόκειται απαραίτητα για ζήλια. Είναι περισσότερο μια εσωτερική αξιολόγηση. Μια ανάγκη να καταλάβουμε αν προχωράμε, αν έχουμε μείνει πίσω ή αν απλώς ακολουθούμε έναν διαφορετικό δρόμο.
Το περίεργο είναι ότι αυτές οι συγκρίσεις βασίζονται σχεδόν πάντα σε ελάχιστες πληροφορίες. Βλέπουμε ένα χαμόγελο σε μια φωτογραφία, μια επαγγελματική επιτυχία, ένα ταξίδι ή μια ανακοίνωση και πιστεύουμε ότι γνωρίζουμε ολόκληρη τη ζωή του άλλου. Σπάνια όμως βλέπουμε τις δυσκολίες, τις ανασφάλειες ή τις απογοητεύσεις που δεν δημοσιεύονται ποτέ.
Το βράδυ, όταν το μυαλό μένει μόνο του, είναι εύκολο να ξεχάσει αυτή την πραγματικότητα. Αρχίζει να συγκρίνει τη δική του καθημερινότητα με τις καλύτερες στιγμές των άλλων. Και αυτή είναι μια σύγκριση που σχεδόν ποτέ δεν είναι δίκαιη.
Ίσως τελικά η πιο δύσκολη σύγκριση να μην είναι με τους άλλους, αλλά με τον άνθρωπο που ήμασταν πριν από έναν χρόνο. Αν έχουμε μάθει κάτι καινούργιο, αν γίναμε πιο ήρεμοι, πιο γενναίοι ή πιο αληθινοί. Αυτές είναι οι αλλαγές που δύσκολα φαίνονται στις φωτογραφίες, αλλά καθορίζουν πραγματικά τη ζωή μας.
Η νύχτα έχει έναν περίεργο τρόπο να μας βάζει απέναντι από τέτοιες σκέψεις. Και ίσως αυτό να μην είναι πάντα κακό. Γιατί κάθε ερώτηση που κάνουμε στον εαυτό μας μπορεί να γίνει η αρχή μιας αλλαγής, αρκεί να μην ξεχνάμε ότι κάθε άνθρωπος ζει μια ιστορία που οι υπόλοιποι βλέπουν μόνο από την πρώτη της σελίδα.
