Σχεδόν όλοι το έχουμε ζήσει. Είναι περασμένα μεσάνυχτα και ξαφνικά νιώθουμε απόλυτα σίγουροι για κάτι. «Αύριο θα παραιτηθώ». «Θα του τηλεφωνήσω». «Δεν θα ξαναμιλήσω ποτέ μαζί του». «Από αύριο αλλάζω τη ζωή μου». Εκείνη τη στιγμή οι αποφάσεις μοιάζουν οριστικές και αμετάκλητες.
Έρχεται όμως το πρωί και μαζί του αλλάζει η οπτική μας. Η ίδια απόφαση που λίγες ώρες πριν φαινόταν αυτονόητη, τώρα μοιάζει υπερβολική ή βιαστική. Ξαφνικά αρχίζουμε να βλέπουμε περισσότερες πλευρές του ίδιου ζητήματος και η βεβαιότητα της νύχτας χάνεται.
Ίσως η νύχτα να ενισχύει το συναίσθημα περισσότερο από τη λογική. Όταν όλα γύρω είναι ήσυχα, κάθε σκέψη ακούγεται πιο δυνατά και κάθε συναίσθημα αποκτά μεγαλύτερο βάρος. Οι απογοητεύσεις μοιάζουν πιο βαθιές, οι επιθυμίες πιο έντονες και οι αποφάσεις πιο εύκολες.
Δεν σημαίνει ότι οι νυχτερινές αποφάσεις είναι πάντα λανθασμένες. Σημαίνει όμως ότι γεννιούνται μέσα σε μια διαφορετική ψυχολογική κατάσταση. Γι' αυτό ίσως αξίζει να τις ακούμε, αλλά να τις αφήνουμε να περάσουν και από το φως της επόμενης ημέρας πριν γίνουν πράξη. Έτσι, δεν αποφασίζει μόνο η καρδιά ούτε μόνο η λογική, αλλά και οι δύο μαζί.
