Υπάρχουν σκέψεις που κάνουν σχεδόν όλοι οι άνθρωποι, αλλά σπάνια τις παραδέχονται. Μία από αυτές εμφανίζεται συνήθως τις βραδινές ώρες, όταν η μέρα έχει τελειώσει και το μυαλό αρχίζει να γυρίζει πίσω σε όσα συνέβησαν.
«Άραγε τον στενοχώρησα με αυτό που είπα;»
«Μήπως έδωσα λάθος εικόνα;»
«Τι να σκέφτεται τώρα για μένα;»
Είναι εντυπωσιακό πόσο χρόνο αφιερώνουμε προσπαθώντας να μαντέψουμε τις σκέψεις των άλλων. Δημιουργούμε πιθανούς διαλόγους, ερμηνεύουμε βλέμματα, θυμόμαστε τον τόνο μιας φωνής ή μια μικρή παύση μέσα σε μια συζήτηση και προσπαθούμε να βγάλουμε συμπεράσματα.
Η αλήθεια όμως είναι ότι κανείς δεν μπορεί να ξέρει τι πραγματικά σκέφτεται ένας άλλος άνθρωπος. Κι όμως, το μυαλό δεν σταματά να προσπαθεί. Γεμίζει τα κενά με υποθέσεις, πολλές από τις οποίες δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα.
Το παράδοξο είναι ότι, την ίδια στιγμή που εμείς αναρωτιόμαστε τι σκέφτονται οι άλλοι για εμάς, πιθανότατα εκείνοι κάνουν ακριβώς το ίδιο. Αναρωτιούνται τι πιστεύουμε εμείς γι' αυτούς.
Ίσως τελικά να ξοδεύουμε πολύ περισσότερη ενέργεια σε σκέψεις που υπάρχουν μόνο μέσα στο μυαλό μας, παρά σε πράγματα που έχουν πραγματικά συμβεί. Και αυτή είναι μία από τις πιο παράξενες συνήθειες της ανθρώπινης σκέψης.
