Υπάρχει μια περίεργη συνήθεια που έχουν σχεδόν όλοι οι άνθρωποι. Ξαπλώνουν στο κρεβάτι, κλείνουν τα μάτια και, αντί να αφεθούν στον ύπνο, αρχίζουν να ζουν μέσα στο μυαλό τους γεγονότα που δεν έχουν συμβεί. Έναν διάλογο με κάποιον που δεν πρόκειται να συναντήσουν σύντομα. Μια επαγγελματική επιτυχία. Ένα ταξίδι. Μια τυχαία γνωριμία. Ακόμη και μια ολόκληρη ζωή διαφορετική από αυτή που ζουν σήμερα.
Εκείνη τη στιγμή όλα μοιάζουν αληθινά. Το μυαλό δημιουργεί εικόνες, πρόσωπα και συναισθήματα με τόση λεπτομέρεια, που για λίγα λεπτά ξεχνάμε πως βρισκόμαστε απλώς ξαπλωμένοι στο δωμάτιό μας.
Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι πολλές από αυτές τις ιστορίες δεν έχουν καμία πιθανότητα να συμβούν. Κι όμως, τις χτίζουμε σαν να πρόκειται για πραγματικές αναμνήσεις του μέλλοντος. Ίσως γιατί ο εγκέφαλος αγαπά τις πιθανότητες περισσότερο από τις βεβαιότητες. Του αρέσει να εξερευνά δρόμους που ίσως δεν περπατήσουμε ποτέ.
Μερικές φορές αυτά τα φανταστικά σενάρια μας χαλαρώνουν. Άλλες φορές μας γεμίζουν ανυπομονησία ή ακόμα και απογοήτευση όταν συνειδητοποιούμε ότι η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Παρ' όλα αυτά, σχεδόν κάθε βράδυ επιστρέφουμε στην ίδια συνήθεια. Δημιουργούμε μικρές ταινίες μόνο για εμάς, χωρίς θεατές και χωρίς τέλος.
