Υπάρχουν άνθρωποι που συνεχίζουμε να τους βλέπουμε όπως ήταν πριν από χρόνια, ακόμη κι αν η πραγματικότητα έχει αλλάξει εντελώς.
Θυμόμαστε τον φίλο που γελούσε με τα πάντα, τον συγγενή που είχε πάντα μια συμβουλή να δώσει, τον άνθρωπο που ήταν συνεχώς δίπλα μας. Και χωρίς να το καταλάβουμε, περιμένουμε να παραμένουν ίδιοι.
Όμως οι άνθρωποι αλλάζουν.
Άλλοι γίνονται πιο ήρεμοι, άλλοι πιο επιφυλακτικοί. Κάποιοι απομακρύνονται, όχι επειδή έπαψαν να νοιάζονται, αλλά επειδή η ζωή τούς οδήγησε σε διαφορετικούς δρόμους. Άλλοι αποκτούν νέες προτεραιότητες, νέες ευθύνες, νέους τρόπους να βλέπουν τον κόσμο.
Κι όμως, εμείς συνεχίζουμε να συνομιλούμε μέσα στο μυαλό μας με την παλιά τους εκδοχή.
Ίσως γι' αυτό απογοητευόμαστε όταν τους συναντάμε ξανά. Δεν συγκρίνουμε αυτόν που έχουμε απέναντί μας με κάποιο αντικειμενικό μέτρο. Τον συγκρίνουμε με την εικόνα που κρατήσαμε ζωντανή μέσα μας.
Το ίδιο, βέβαια, μπορεί να συμβαίνει και αντίστροφα. Κάποιος ίσως να συνεχίζει να μας βλέπει όπως ήμασταν πριν από δέκα χρόνια, χωρίς να γνωρίζει πόσα έχουμε αλλάξει από τότε.
Ίσως η πιο δύσκολη αποδοχή να μην είναι ότι περνά ο χρόνος. Είναι ότι μαζί με τον χρόνο αλλάζουν και οι άνθρωποι. Και όσο κι αν προσπαθούμε να κρατήσουμε ζωντανές κάποιες εικόνες, η ζωή συνεχίζει να γράφει νέες εκδοχές όλων μας.
