Το παρακάτω κείμενο έφτασε στα χέρια μας από μια καλή φίλη του site και από την πρώτη στιγμή νιώσαμε πως δεν μπορούσαμε να το κρατήσουμε μόνο για εμάς. Γιατί δεν είναι απλώς ένα γράμμα μιας κόρης προς τον πατέρα της που έφυγε από τη ζωή. Είναι μια κατάθεση ψυχής, μια ιστορία αγάπης που ξεπερνά τα όρια του αθλητισμού και αγγίζει κάθε άνθρωπο που έχει χάσει κάποιον αγαπημένο του. Αποφασίσαμε να το δημοσιεύσουμε στο Globonews.gr ακριβώς όπως γράφτηκε, χωρίς να αλλάξουμε ούτε μία λέξη, γιατί ορισμένα συναισθήματα δεν χρειάζονται καμία δημοσιογραφική παρέμβαση. Χρειάζονται μόνο έναν χώρο για να ακουστούν και ανθρώπους για να τα αισθανθούν.
Μια συγκλονιστική κατάθεση ψυχής από τη Rada blue (αυτό είναι το παρατσούκλι της γυναίκας), αφιερωμένη στον πατέρα της που έφυγε από τη ζωή. Μια ιστορία για την αγάπη, την απώλεια και τον αόρατο δεσμό που ενώνει τις γενιές μέσα από τα ίδια χρώματα.
Υπάρχουν άνθρωποι που φεύγουν από τη ζωή μας, αλλά δεν φεύγουν ποτέ πραγματικά από κοντά μας. Μένουν σε μια παλιά φωτογραφία. Σε μια μυρωδιά που ξαφνικά επιστρέφει. Σε μια φωνή που νομίζουμε πως ακούμε μέσα στο πλήθος. Σε μια θέση στην εξέδρα που μπορεί να έμεινε άδεια, αλλά στην καρδιά μας θα είναι για πάντα κατειλημμένη. Και υπάρχουν πατεράδες που δεν κληροδοτούν στα παιδιά τους μόνο το όνομά τους, τις αξίες τους ή τις αναμνήσεις μιας ολόκληρης ζωής. Τους κληροδοτούν κάτι που δεν μπορεί να αγγίξει ο χρόνος.
Μια αγάπη. Μια ιδέα. Ολυμπιακός!
Γιατί για κάποιους ανθρώπους ο Ολυμπιακός δεν ήταν ποτέ απλώς μια ποδοσφαιρική ομάδα. Ήταν ο τρόπος που έμαθαν να αγαπούν, να ελπίζουν, να πονάνε, να σηκώνονται ξανά. Ήταν οι Κυριακές με τον πατέρα τους, το ραδιόφωνο που έπαιζε δυνατά, οι πανηγυρισμοί που τάραζαν τη γειτονιά και οι αγκαλιές που δεν χρειάζονταν λόγια.
Η Rada blue έγραψε αυτό το κείμενο που δύσκολα μπορεί κανείς να διαβάσει χωρίς να νιώσει έναν κόμπο στον λαιμό. Δεν έγραψε για μεταγραφές. Δεν έγραψε για τρόπαια, βαθμολογίες και αποτελέσματα. Έγραψε για τον πατέρα της. Για εκείνον τον άνθρωπο που της έμαθε να αγαπά τον Δαφνοστεφανωμένο πριν ακόμη μάθει να γράφει το ίδιο της το όνομα. Για εκείνον που σήμερα δεν βρίσκεται δίπλα της, αλλά συνεχίζει να υπάρχει σε κάθε σύνθημα, σε κάθε γκολ, σε κάθε στιγμή που ολόκληρο το γήπεδο γίνεται μια αγκαλιά. Και κάπου ανάμεσα στις λέξεις της, αναδύεται μια αλήθεια που ξεπερνά τα όρια του αθλητισμού:
Οι άνθρωποι που αγαπήσαμε δεν πεθαίνουν όσο συνεχίζουμε να αγαπάμε όσα αγαπούσαν.
Εδώ δεν χρειάζεται δημοσιογραφική ανάλυση. Δεν χρειάζεται διορθώσεις ή παρεμβάσεις. Χρειάζεται μόνο να το αφήσεις να μιλήσει. Η δημοσίευση γίνεται ως ένας φόρος τιμής σε μια κόρη που δεν ξέχασε. Σε έναν πατέρα που συνεχίζει να ζει μέσα από την αγάπη της. Και σε όλους εκείνους που κάποτε κράτησαν το χέρι του πατέρα τους πηγαίνοντας στο γήπεδο και σήμερα, όταν ακούγεται ο ύμνος, κοιτάζουν ασυναίσθητα προς τον ουρανό.
Γιατί καμιά φορά, η μεγαλύτερη νίκη δεν γράφεται στον φωτεινό πίνακα ενός γηπέδου. Γράφεται στην καρδιά ενός παιδιού που μεγάλωσε, αλλά δεν έπαψε ποτέ να αναζητά τον πατέρα του μέσα στο πλήθος.
Ακολουθεί το κείμενο της Rada blue:
"Οι Κυριακές στο σπίτι μου είχαν πάντα τον ίδιο ήχο. Ησυχία, και μέσα στην ησυχία, ένα μικρό ραδιοφωνάκι κολλημένο στ' αυτί του πατέρα μου στο μαξιλάρι. Δεν το έκλεινε ποτέ. Ακόμα και στον ύπνο το κρατούσε ανοιχτό. Και πεταγόταν ξαφνικά.
«Γκοοοολ!» φώναζε και γελούσε σαν παιδί!
Εγώ δεν είχα κοριτσίστικες αφίσες στο δωμάτιο. Είχα ένα κασκόλ. Κόκκινο-άσπρο, χοντρό, με μια μικρή τρύπα από τσιγάρο. Χτένιζα τα κρόσια του να είναι πάντα ξεμπλεγμένα. Κρεμόταν πάνω από το κρεβάτι μου. Σαν φυλαχτό. Σαν σημαία. Η μάνα μου έλεγε να το κατεβάσω να μην πιάνει σκόνη. Ο πατέρας μου της έλεγε «άσε το παιδί ήσυχο».
Οι πρώτες λέξεις που έμαθα να λέω καθαρά ήταν «ΥΒ» και «στην μπάντα περνάει ο Λοσάντα». Πριν μάθω να γράφω το όνομά μου, ήξερα να λέω τα δικά τους. Η πρώτη φορά που με πήγε στο Καραϊσκάκη ήμουν οχτώ χρονών. Θυμάμαι τη μυρωδιά από το λιμάνι. Με έβαλε στους ώμους του για να δω. Φωνές, χέρια σηκωμένα, συνθήματα, αγκαλιές. Η καρδιά μου ξεκόλλησε. Την ένιωσα να φεύγει από το στήθος μου και να αιωρείται μέσα στον κόσμο. Ένιωσα πως γίναμε όλοι ένα σώμα. Ένα τεράστιο σώμα που ανέπνεε όλο μαζί.
Στο γκολ σείστηκε η γη. Θυμάμαι έναν παππού δίπλα μου που μύριζε τσιγάρο. Έσκυψε, με φίλησε στο μέτωπο και έκλαιγε. Από χαρά και συγκίνηση τα μάτια του έλαμπαν. Είναι εκείνο το λίγωμα που μου έρχεται όταν ακούω δέκα χιλιάδες στόματα να λένε την ίδια λέξη την ίδια στιγμή και ξέρω πως την εννοούν ακριβώς όπως εγώ. Σε κάθε σύνθημα λιώνει η καρδιά μου. Γίνομαι ένα με τον διπλανό μου.
Οι νεκροί μας παρόντες. Σε κάθε αγώνα, σε κάθε νίκη, σε κάθε ήττα, εκεί, χαραγμένοι στην ψυχή μας. Όταν έφυγε ο πατέρας μου, τον πρώτο καιρό δεν μπορούσα να πάω γήπεδο. Πέρασε καιρός. Πήρα το κασκόλ του, αυτό με την τρύπα, και το παλιό του ραδιοφωνάκι χωρίς μπαταρίες πια. Το έβαλα στην τσέπη μου. Στο «Θρύλε θυμήσου...» ήταν εκεί. Δίπλα μου. Με το χέρι του στον ώμο μου.
Εμείς δεν φτιάχνουμε τα κορέο για τις κάμερες. Τα φτιάχνουμε για τους νεκρούς μας εκεί ψηλά. Για να τους πούμε: αδέρφια, είμαστε εδώ. Σας τιμούμε. Κάθε νίκη μας είναι αφιερωμένη σε αυτούς. Οι ξένοι ανταποκριτές σαστίζουν με τον κόσμο μας. Έρχονται να νιώσουν για ενενήντα λεπτά αυτό που εμείς κουβαλάμε μια ζωή στο αίμα μας. Και φεύγουν μπερδεμένοι. Γιατί αυτό δεν εξηγείται. Αυτό το ζούμε.
Κάθε φορά πριν αρχίσει το παιχνίδι κοιτάζω τον δαφνοστεφανωμένο. Εκείνον τον έφηβο στο σήμα, με το στεφάνι να στέκεται στο μέτωπό του. Επιβλητικός, σεμνός, αθλητής που δοξάζει την ιστορία μου και τον πολιτισμό μου. Και γεμίζω τόση περηφάνια που δεν χωράει στο στήθος μου.
Κι αν χάσει, δεν με νοιάζει. Στα πέτρινα χρόνια θα τον αγαπώ περισσότερο. Γιατί έτσι είμαι εγώ. Έτσι είμαστε εμείς. Ο Ολυμπιακός πάνω απ' όλα. Γιατί οι χάρες που μας έχει δώσει αυτός ο σύλλογος δεν μετριούνται με τις ήττες. Μια ήττα είναι ένα βράδυ. Η μορφή του όμως παντοτινή μας έδωσε μια ζωή. Πειραιά μου, με το λιοντάρι σου να στέκεται αγέρωχο και δυνατό, καθένας από εμάς βλέπει τον εαυτό του στο πρόσωπό του.
Θα είμαστε πάντα εκεί, σε χαρές και σε λύπες, γιατί...
Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ δεν είναι απλά ένας σύλλογος. Ο Ολυμπιακός είναι η ψυχή μας.
Για τον πατέρα μου!"
Rada blue
