Η ολοκλήρωση ενός έργου δεν φέρνει πάντα χαρά. Συχνά φέρνει κενό. Εκείνη τη σιωπή που ακολουθεί τη δημιουργία, όταν ο καλλιτέχνης μένει μόνος με τον εαυτό του και αναρωτιέται: «Και τώρα;».
🖌️ Για εβδομάδες, μήνες ή και χρόνια, το έργο λειτουργούσε σαν πυξίδα. Υπήρχε στόχος, καθημερινός ρυθμός, εσωτερική ένταση. Όταν όλα τελειώνουν, αυτή η ένταση εξαφανίζεται απότομα. Και μαζί της χάνεται και η αίσθηση σκοπού.
🎨 Πολλοί δημιουργοί περιγράφουν αυτή τη φάση ως μια μικρή κατάθλιψη. Όχι επειδή το έργο δεν πέτυχε, αλλά επειδή η δημιουργική διαδικασία ήταν η ίδια μια μορφή ζωής. Χωρίς αυτήν, ο χρόνος μοιάζει άδειος.
🖼️ Εκεί ακριβώς γεννιέται η ανάγκη για το επόμενο έργο. Όχι από φιλοδοξία, αλλά από επιβίωση. Η τέχνη δεν είναι μόνο έκφραση. Είναι τρόπος να αντέχεις την ύπαρξη.
