Υπάρχουν έργα που δεν φωνάζουν. Δεν επιδιώκουν την προσοχή, δεν διεκδικούν εντυπώσεις. Στέκονται σιωπηλά και περιμένουν τον θεατή να κάνει το πρώτο βήμα. Η σιωπή σε αυτά τα έργα δεν είναι απουσία, αλλά επιλογή. Είναι το υλικό πάνω στο οποίο χτίζεται το συναίσθημα.
Ο καλλιτέχνης που αφήνει χώρο στο κενό εμπιστεύεται το κοινό. Του δίνει τη δυνατότητα να συμπληρώσει, να νιώσει, να συμμετάσχει. Σε έναν κόσμο γεμάτο θόρυβο, η σιωπή γίνεται πράξη αντίστασης και ταυτόχρονα βαθιάς ειλικρίνειας.
Ίσως τελικά η τέχνη να μην χρειάζεται πάντα λόγια. Μερικές φορές αρκεί να μην πει τίποτα.
