Το διαδίκτυο έχει μετατραπεί στη μεγαλύτερη βιβλιοθήκη που δημιούργησε ποτέ ο άνθρωπος. Επιστημονικές μελέτες, βιβλία, πανεπιστημιακά μαθήματα, τεχνικές οδηγίες και ιστορικά αρχεία βρίσκονται πλέον διαθέσιμα με λίγα μόνο κλικ. Η πρόσβαση στη γνώση θεωρείται σχεδόν αυτονόητη. Τι θα συνέβαινε όμως αν, μέσα σε μία νύχτα, κάθε εκπαιδευτικό, επιστημονικό και πληροφοριακό περιεχόμενο εξαφανιζόταν από το διαδίκτυο, αφήνοντας μόνο τις βασικές λειτουργίες επικοινωνίας;
Το πρώτο σοκ θα το βίωναν πανεπιστήμια, ερευνητικά κέντρα και σχολεία. Φοιτητές και επιστήμονες που βασίζονται καθημερινά σε ηλεκτρονικές δημοσιεύσεις θα έχαναν την άμεση πρόσβαση σε τεράστιους όγκους γνώσης. Η επιστημονική έρευνα θα επιβραδυνόταν σημαντικά, καθώς εκατομμύρια δεδομένα θα έπρεπε να ανακτηθούν από έντυπα αρχεία ή τοπικά αντίγραφα.
Οι επιχειρήσεις θα αντιμετώπιζαν επίσης σοβαρές δυσκολίες. Τεχνικοί, μηχανικοί, προγραμματιστές και επαγγελματίες κάθε ειδικότητας χρησιμοποιούν καθημερινά διαδικτυακές βάσεις γνώσεων για να επιλύουν προβλήματα ή να ενημερώνονται για νέες τεχνολογίες. Η παραγωγικότητα θα μειωνόταν αισθητά, καθώς πολλές εργασίες θα απαιτούσαν περισσότερο χρόνο και αναζήτηση.
Παράλληλα, το γεγονός αυτό θα επανέφερε στο προσκήνιο την αξία των φυσικών βιβλιοθηκών και των έντυπων αρχείων. Ιδρύματα που σήμερα θεωρούνται δευτερεύουσας σημασίας θα αποκτούσαν ξανά κεντρικό ρόλο στη διατήρηση της ανθρώπινης γνώσης. Οι βιβλιοθηκονόμοι, οι αρχειονόμοι και οι ειδικοί στη διαχείριση πληροφοριών θα βρίσκονταν στην πρώτη γραμμή της προσπάθειας ανασυγκρότησης του παγκόσμιου αποθέματος γνώσης.
Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο, όμως, θα ήταν η συνειδητοποίηση της εξάρτησης του σύγχρονου ανθρώπου από την ψηφιακή πληροφορία. Για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες, η προσωπική μνήμη, η εμπειρία και τα έντυπα βιβλία θα αποκτούσαν ξανά πρωταγωνιστικό ρόλο στην καθημερινότητα.
Το συγκεκριμένο υποθετικό σενάριο δεν αφορά μόνο μια πιθανή τεχνολογική καταστροφή. Αποτελεί υπενθύμιση ότι η γνώση δεν είναι δεδομένη. Χτίστηκε επί χιλιάδες χρόνια και απαιτεί διαρκή προσπάθεια για να διατηρηθεί. Σε μια εποχή όπου σχεδόν τα πάντα αποθηκεύονται ψηφιακά, ίσως η μεγαλύτερη πρόκληση να είναι η διασφάλιση ότι η ανθρώπινη γνώση θα παραμείνει προσβάσιμη ακόμη και όταν η τεχνολογία δεν είναι πλέον δεδομένη.
