Το φως ταξιδεύει συνεχώς μέσα στο Σύμπαν, μεταφέροντας πληροφορίες για τα αντικείμενα από τα οποία ανακλάται ή εκπέμπεται. Κάθε φωτόνιο κουβαλά στοιχεία για την πηγή του, όμως δεν διατηρεί ιστορικό των διαδρομών που ακολούθησε. Τι θα συνέβαινε αν το ίδιο το φως διέθετε μνήμη και κάθε ακτίνα μπορούσε να αποθηκεύει όλες τις εικόνες και τα γεγονότα που συνάντησε κατά την πορεία της;
Μια τέτοια ιδιότητα θα μετέτρεπε το φως στη μεγαλύτερη φυσική βιβλιοθήκη που υπήρξε ποτέ. Κάθε φωτεινή ακτίνα θα αποτελούσε ένα αρχείο γεγονότων, καταγράφοντας αδιάκοπα τις μεταβολές που συνέβησαν στο πέρασμά της. Η πληροφορία δεν θα χανόταν ποτέ, αλλά θα συνέχιζε να ταξιδεύει στο διάστημα για εκατομμύρια ή και δισεκατομμύρια χρόνια.
Η αστρονομία θα γνώριζε μια πρωτοφανή επανάσταση. Τα τηλεσκόπια δεν θα παρατηρούσαν απλώς το φως που φτάνει από μακρινούς γαλαξίες, αλλά θα μπορούσαν να «διαβάζουν» ολόκληρο το ιστορικό κάθε φωτονίου. Η εξέλιξη άστρων, νεφελωμάτων και γαλαξιών θα γινόταν προσβάσιμη με λεπτομέρεια που σήμερα θεωρείται αδύνατη.
Η φυσική της πληροφορίας θα αποκτούσε νέο νόημα. Αν κάθε φωτόνιο αποθήκευε δεδομένα, τότε το ίδιο το Σύμπαν θα λειτουργούσε σαν ένας αδιάκοπος μηχανισμός καταγραφής, όπου τίποτα δεν θα χανόταν πραγματικά. Η έννοια της πληροφορίας θα γινόταν εξίσου θεμελιώδης με την ενέργεια και την ύλη.
Παράλληλα, θα προέκυπταν εντυπωσιακά τεχνολογικά ερωτήματα. Θα μπορούσε άραγε να κατασκευαστεί μια συσκευή που θα ανακτά τις αναμνήσεις του φωτός; Αν ναι, τότε θα ήταν θεωρητικά δυνατό να ανασυντεθούν εικόνες και φαινόμενα που συνέβησαν πριν από αμέτρητα χρόνια, αρκεί να εντοπιστούν τα κατάλληλα φωτόνια.
Το συγκεκριμένο υποθετικό σενάριο αναδεικνύει τη βαθιά σχέση ανάμεσα στο φως και στη γνώση. Σήμερα το φως μάς επιτρέπει να παρατηρούμε το Σύμπαν. Αν όμως μπορούσε και να θυμάται, τότε δεν θα ήταν απλώς ο φορέας της εικόνας, αλλά και ο μεγαλύτερος αφηγητής της κοσμικής ιστορίας, μεταφέροντας αδιάκοπα τις μνήμες όλων όσων συνάντησε στο ατελείωτο ταξίδι του.
