Οι μαθηματικές σταθερές αποτελούν τη βάση αμέτρητων επιστημονικών υπολογισμών. Αριθμοί όπως το π ή το e εμφανίζονται στη γεωμετρία, στη φυσική, στη μηχανική και στην πληροφορική, παραμένοντας αμετάβλητοι ανεξάρτητα από τον χρόνο ή τον τόπο. Τι θα συνέβαινε όμως αν αυτές οι σταθερές μεταβάλλονταν ελάχιστα, τόσο αργά ώστε η αλλαγή να γίνεται αντιληπτή μόνο έπειτα από πολλούς αιώνες;
Η πρώτη δυσκολία θα εμφανιζόταν στις επιστημονικές μετρήσεις. Πειράματα που επαναλαμβάνονται με απόλυτη ακρίβεια δεν θα έδιναν πλέον ακριβώς τα ίδια αποτελέσματα. Οι επιστήμονες θα παρατηρούσαν μικρές αποκλίσεις χωρίς να μπορούν αρχικά να εξηγήσουν την προέλευσή τους, οδηγούμενοι σε νέες θεωρίες για τη φύση των μαθηματικών.
Η μηχανική και οι εφαρμοσμένες επιστήμες θα απαιτούσαν συνεχή αναθεώρηση των υπολογισμών τους. Οι εξισώσεις που χρησιμοποιούνται στον σχεδιασμό σύνθετων τεχνολογικών συστημάτων θα έπρεπε να ενημερώνονται περιοδικά, καθώς ακόμη και ελάχιστες αλλαγές στις μαθηματικές σταθερές θα μπορούσαν να επηρεάσουν την ακρίβεια πολύπλοκων υπολογισμών.
Η φιλοσοφία των μαθηματικών θα αποκτούσε νέο ενδιαφέρον. Μέχρι σήμερα, οι μαθηματικές σταθερές θεωρούνται διαχρονικές και ανεξάρτητες από το φυσικό σύμπαν. Αν αποδεικνυόταν ότι μεταβάλλονται, θα γεννιόταν το ερώτημα αν τα μαθηματικά αποτελούν αναλλοίωτη αλήθεια ή αν εξελίσσονται μαζί με το ίδιο το σύμπαν.
Η κοσμολογία θα επηρεαζόταν επίσης σημαντικά. Πολλά μοντέλα που περιγράφουν την εξέλιξη του σύμπαντος βασίζονται στην απόλυτη σταθερότητα συγκεκριμένων μαθηματικών σχέσεων. Μια έστω και ανεπαίσθητη μεταβολή θα απαιτούσε επανεξέταση των θεωριών που εξηγούν τη δομή και την ιστορία του κοσμικού χώρου.
Το υποθετικό αυτό σενάριο υπενθυμίζει ότι η επιστήμη στηρίζεται όχι μόνο στις παρατηρήσεις, αλλά και στη σταθερότητα των μαθηματικών εργαλείων που χρησιμοποιεί. Αν ακόμη και αυτά μεταβάλλονταν με την πάροδο του χρόνου, η αναζήτηση της γνώσης θα γινόταν ακόμη πιο απαιτητική, ανοίγοντας τον δρόμο για μια εντελώς διαφορετική κατανόηση της πραγματικότητας.
