Η σύγχρονη φυσική περιγράφει τον κόσμο ως έναν χώρο τριών διαστάσεων, μέσα στον οποίο κινούνται όλα τα αντικείμενα και εξελίσσονται όλα τα φυσικά φαινόμενα. Μήκος, πλάτος και ύψος αποτελούν τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά κάθε σημείου του χώρου. Ωστόσο, ορισμένες θεωρίες της σύγχρονης φυσικής εξετάζουν την πιθανότητα ύπαρξης επιπλέον διαστάσεων, οι οποίες παραμένουν αόρατες. Τι θα συνέβαινε όμως αν ο αριθμός των χωρικών διαστάσεων δεν ήταν σταθερός και μεταβαλλόταν περιοδικά;
Σε ένα τέτοιο υποθετικό σύμπαν, η γεωμετρία θα έπαυε να είναι σταθερή. Αν ο χώρος αποκτούσε προσωρινά μία επιπλέον διάσταση, οι αποστάσεις, οι όγκοι και οι επιφάνειες θα μεταβάλλονταν με τρόπους που σήμερα είναι αδύνατο να παρατηρηθούν. Σχήματα που θεωρούνται πλήρως κατανοητά θα αποκτούσαν νέα χαρακτηριστικά και πολλές γεωμετρικές έννοιες θα έπρεπε να επαναπροσδιοριστούν.
Οι μαθηματικοί θα βρίσκονταν μπροστά σε ένα νέο πεδίο έρευνας. Θεωρήματα που ισχύουν σε τρεις διαστάσεις ίσως να μην είχαν καμία εφαρμογή σε έναν χώρο όπου οι διαστάσεις μεταβάλλονται. Η άλγεβρα, η τοπολογία και η διαφορική γεωμετρία θα αποκτούσαν πρωτόγνωρη σημασία στην προσπάθεια περιγραφής ενός τέτοιου περιβάλλοντος.
Η φυσική θα αντιμετώπιζε εξίσου μεγάλες προκλήσεις. Η διάδοση των κυμάτων, η συμπεριφορά των πεδίων και η αλληλεπίδραση των σωματιδίων εξαρτώνται άμεσα από τη γεωμετρία του χώρου. Μια μεταβολή στις διαστάσεις θα μπορούσε να αλλάξει θεμελιωδώς τον τρόπο με τον οποίο εξελίσσονται ακόμη και τα πιο απλά φυσικά φαινόμενα.
Το συγκεκριμένο υποθετικό σενάριο αναδεικνύει ότι ακόμη και έννοιες που θεωρούνται απόλυτα δεδομένες, όπως ο ίδιος ο χώρος, αποτελούν αντικείμενο συνεχούς επιστημονικής διερεύνησης. Η κατανόηση των διαστάσεων δεν αφορά μόνο τη γεωμετρία, αλλά και την ίδια τη δομή της πραγματικότητας.
