Ο ύπνος καταλαμβάνει περίπου το ένα τρίτο της ανθρώπινης ζωής. Από τη γέννηση μέχρι τα βαθιά γεράματα, ο άνθρωπος αφιερώνει χιλιάδες ώρες σε μια κατάσταση κατά την οποία το σώμα και ο εγκέφαλος ανακτούν τις δυνάμεις τους. Παρά τη σημασία του, ο ύπνος θεωρείται από πολλούς «χαμένος χρόνος», ιδιαίτερα σε μια εποχή όπου η παραγωγικότητα και η συνεχής δραστηριότητα βρίσκονται στο επίκεντρο της καθημερινότητας. Τι θα συνέβαινε όμως αν ο άνθρωπος δεν είχε ποτέ βιολογική ανάγκη να κοιμηθεί;
Η πρώτη αλλαγή θα ήταν αριθμητικά εντυπωσιακή. Ένας άνθρωπος που σήμερα κοιμάται κατά μέσο όρο οκτώ ώρες ημερησίως θα αποκτούσε περίπου 120 επιπλέον ημέρες ενεργού χρόνου κάθε χρόνο. Σε μια ζωή ογδόντα ετών, αυτό μεταφράζεται σε περισσότερα από είκοσι έξτρα χρόνια πλήρους δραστηριότητας. Η αντίληψη του χρόνου θα άλλαζε ριζικά.
Η οικονομία θα λειτουργούσε σε εντελώς διαφορετικούς ρυθμούς. Πολλές επιχειρήσεις θα παρέμεναν ανοιχτές όλο το εικοσιτετράωρο, χωρίς να χρειάζονται βάρδιες για να καλυφθούν οι νυχτερινές ώρες. Η παραγωγή, οι μεταφορές, οι υπηρεσίες και το εμπόριο θα μπορούσαν να λειτουργούν αδιάκοπα, αυξάνοντας σημαντικά την οικονομική δραστηριότητα.
Παράλληλα, θα μεταβαλλόταν ο τρόπος οργάνωσης της κοινωνικής ζωής. Οι πόλεις δεν θα «κοιμούνταν» ποτέ. Τα μέσα μεταφοράς, οι πολιτιστικές εκδηλώσεις, οι αθλητικές εγκαταστάσεις και οι δημόσιες υπηρεσίες θα εξυπηρετούσαν πολίτες κάθε ώρα της ημέρας και της νύχτας. Η έννοια της νυχτερινής ζωής θα έχανε σταδιακά τη σημασία της, αφού δεν θα υπήρχε πλέον σαφής διαχωρισμός μεταξύ ημέρας και νύχτας.
Η εκπαίδευση θα μπορούσε επίσης να αποκτήσει νέα μορφή. Οι άνθρωποι θα διέθεταν περισσότερο χρόνο για σπουδές, επαγγελματική κατάρτιση ή προσωπική ανάπτυξη. Η διά βίου μάθηση θα γινόταν πιο εύκολη, καθώς οι περιορισμοί του διαθέσιμου χρόνου θα μειώνονταν αισθητά.
Ωστόσο, η κατάργηση της ανάγκης για ύπνο δεν θα έλυνε αυτόματα όλα τα προβλήματα. Αντίθετα, θα μπορούσε να δημιουργήσει νέες κοινωνικές πιέσεις. Οι εργοδότες ίσως απαιτούσαν μεγαλύτερη διαθεσιμότητα από τους εργαζομένους, ενώ η έννοια του ελεύθερου χρόνου θα κινδύνευε να περιοριστεί. Εκεί όπου σήμερα ο ύπνος λειτουργεί ως φυσικό όριο της εργασίας, θα χρειαζόταν πλέον να θεσπιστούν νέοι κανόνες για την προστασία της προσωπικής ζωής.
Επιπλέον, ο ύπνος δεν εξυπηρετεί μόνο τη σωματική ξεκούραση. Συνδέεται με τη μνήμη, τη συναισθηματική επεξεργασία και τη δημιουργικότητα. Αν αυτές οι λειτουργίες επιτελούνταν με άλλον τρόπο, ο ανθρώπινος εγκέφαλος θα εξελισσόταν διαφορετικά. Αν όχι, η έλλειψη ύπνου θα μπορούσε να έχει σοβαρές συνέπειες στην ψυχική ισορροπία, ακόμη κι αν το σώμα δεν ένιωθε κόπωση.
Το συγκεκριμένο υποθετικό σενάριο αναδεικνύει ότι ο χρόνος από μόνος του δεν αποτελεί εγγύηση για μια καλύτερη ζωή. Ακόμη και αν οι άνθρωποι αποκτούσαν χιλιάδες επιπλέον ώρες κάθε χρόνο, θα εξακολουθούσαν να καλούνται να αποφασίσουν πώς θα τις αξιοποιήσουν. Ίσως τελικά το πραγματικό ζητούμενο να μην είναι να ζούμε περισσότερο χρόνο ξύπνιοι, αλλά να χρησιμοποιούμε ουσιαστικά τον χρόνο που ήδη έχουμε.
