Η ζωή των φυτών βασίζεται σε μια μοναδική διαδικασία που ονομάζεται φωτοσύνθεση. Χρησιμοποιώντας το φως του Ήλιου, το νερό και το διοξείδιο του άνθρακα, τα φυτά παράγουν την ενέργεια που χρειάζονται για να ζήσουν. Τι θα συνέβαινε όμως αν οι άνθρωποι αποκτούσαν ξαφνικά την ίδια ικανότητα;
Το πρώτο πράγμα που θα άλλαζε θα ήταν η σχέση μας με την τροφή. Αν το σώμα μας μπορούσε να παράγει ενέργεια από το ηλιακό φως, η ανάγκη για συνεχή κατανάλωση τροφής θα μειωνόταν σημαντικά. Πολλοί άνθρωποι θα μπορούσαν να επιβιώνουν με πολύ λιγότερες θερμίδες από όσες χρειάζονται σήμερα.
Ωστόσο, η φωτοσύνθεση δεν είναι ιδιαίτερα αποδοτική. Για να καλύψει ένας άνθρωπος τις ενεργειακές ανάγκες του αποκλειστικά μέσω του Ήλιου, θα χρειαζόταν τεράστια επιφάνεια δέρματος και πολλές ώρες έκθεσης στο φως. Έτσι, η τροφή πιθανότατα δεν θα εξαφανιζόταν, αλλά θα λειτουργούσε περισσότερο ως συμπλήρωμα παρά ως μοναδική πηγή ενέργειας.
Η γεωργία και η κτηνοτροφία θα άλλαζαν δραματικά. Η παγκόσμια ζήτηση για τρόφιμα θα μειωνόταν, με αποτέλεσμα να αλλάξει ολόκληρη η οικονομία της παραγωγής τροφίμων. Μεγάλα τμήματα γης που σήμερα χρησιμοποιούνται για καλλιέργειες θα μπορούσαν να επιστρέψουν στη φύση.
Η πείνα και ο υποσιτισμός σε πολλές περιοχές του κόσμου θα μπορούσαν να μειωθούν σημαντικά. Οι άνθρωποι που δεν έχουν εύκολη πρόσβαση σε τροφή θα μπορούσαν να καλύπτουν μέρος των ενεργειακών τους αναγκών απλώς εκτιθέμενοι στο ηλιακό φως.
Η καθημερινότητα θα άλλαζε. Οι άνθρωποι θα περνούσαν περισσότερο χρόνο στον ήλιο, ενώ οι πόλεις θα σχεδιάζονταν διαφορετικά, με περισσότερους ανοιχτούς χώρους και πρόσβαση στο φυσικό φως. Ίσως να βλέπαμε ακόμη και ειδικούς χώρους «ηλιακής ανάπαυσης», όπως υπάρχουν σήμερα πάρκα και παραλίες.
Η εξωτερική εμφάνιση του ανθρώπου πιθανόν να μεταβαλλόταν. Αν η φωτοσύνθεση γινόταν μέσω ειδικών κυττάρων, το δέρμα μας θα μπορούσε να αποκτήσει διαφορετική απόχρωση, ίσως πιο πράσινη ή πιο σκούρα, ώστε να απορροφά αποτελεσματικότερα το φως.
Οι αποστολές στο διάστημα θα αποκτούσαν νέα πλεονεκτήματα. Οι αστροναύτες θα χρειάζονταν λιγότερες προμήθειες τροφίμων, γεγονός που θα έκανε τα μεγάλα διαστημικά ταξίδια πιο εύκολα και οικονομικά.
Παράλληλα, θα εμφανίζονταν και νέοι κίνδυνοι. Περιοχές με λίγη ηλιοφάνεια ή μεγάλης διάρκειας χειμώνες θα απαιτούσαν διαφορετικούς τρόπους διαβίωσης. Οι άνθρωποι θα εξαρτώνταν περισσότερο από τον καιρό και την ποσότητα του διαθέσιμου φωτός.
Οι κοινωνικές συνήθειες θα άλλαζαν επίσης. Το κοινό γεύμα, που σήμερα αποτελεί βασικό στοιχείο της ανθρώπινης κουλτούρας και κοινωνικής ζωής, ίσως να έχανε μέρος της σημασίας του. Οι οικογένειες, οι γιορτές και οι παραδόσεις που συνδέονται με το φαγητό θα αποκτούσαν διαφορετικό χαρακτήρα.
Το πιο ενδιαφέρον όμως είναι ότι ο άνθρωπος θα ένιωθε πολύ πιο συνδεδεμένος με τη φύση. Θα εξαρτιόταν άμεσα από τον Ήλιο όχι μόνο για τη ζεστασιά και το φως, αλλά και για την ίδια του την επιβίωση. Με έναν παράξενο τρόπο, θα γινόμασταν λίγο πιο κοντά στα φυτά και λίγο πιο συνειδητοποιημένοι για το πόσο βαθιά συνδεδεμένη είναι όλη η ζωή πάνω στη Γη.
